Antypody

Utarte ścieżki

2009-08-16T23:24:00.006+10:00

Ostatni dzień sierpniowych wakacji upłynął na włóczeniu się po różnych zakątkach wokół Cairns częściowo znanych nam z podróży jaką odbyliśmy 2 lata temu. Poranek ujawnił nam całkiem inne oblicze Ellie Beach, dużo sympatyczniejsze niż jazgot przebiegającej nieopodal ulicy.

Postanowiliśmy odwiedzić wioskę Kuranda, tym razem samochodem a nie kolejką, i zjeść tam jakieś dobre śniadanko w tropikalnej atmosferze. Droga była niezwykle kręta i z trudem nie przegapiliśmy paru punktów widokowych na leśne okolice Cairns.

Szlak pieszy na wodospad Baron Falls prowadził przez piękny las deszczowy. W wodospadzie o tej porze roku nie było za wiele wody, ale za to zdążyliśmy zakończyć naszą wizytę przed inwazją turystów, którzy licznie wysiedli z zabytkowego pociągu i szturmem zajęli wszystkie możliwe miejsca do fotografowania. Cóż, 2 lata temu w podobnym tłumie o swoje kilkanaście centymetrów na obiektyw aparatu walczyliśmy i my :-).

A w Kurandzie poranną kawkę piliśmy w najładniejszej knajpce przyciągającej melancholijnych kawoszy dźwiękami piosenek Stinga granych w ujmujący sposób przez miejscowy duet. Nie można było sobie wyobrazić lepszych okoliczności do złapania oddechu, wyciszenia się i przypomnienia sobie kilku najważniejszych w życiu prawd.

W Kurandzie zrobiliśmy szlak, na który 2 lata temu zabrakło czasu - prowadził praktycznie dookoła wioski, częściowo przez las, częściowo wzdłuż rzeki.

Szlak kończył się na dworcu w Kurandzie. Trzeba przyznać, że dworzec nieco zarósł, ale pociągi jeszcze dawały radę przejechać przez bujną roślinność.Ostatnie miejsce, które odwiedziliśmy przed odlotem to Crystal Cascades. Wieść niesie, że w upalne dni zjeżdża się tam populacja Cairns, by się schłodzić, bowiem kaskady te są dość pokaźne, z wieloma miejscami do kąpieli. W sumie była to chyba jedyna atrakcja w okolicy, której raczej nikomu bym nie poleciła. Zamysł może i dobry, ale ingerencja człowieka, zapewne w dobrym celu, przekształciła ten kawałek natury w coś zwyczajnie brzydkiego. Mówiąc w skrócie - za dużo betonu! Choć my, jak zwykle, staraliśmy się pokazać to miejsce tylko od dobrej strony.

No tak, to już koniec kolejnych krótkich wakacji. Teraz lecimy do Brisbane, bo czas już zacząć przygotowania do kolejnej wyprawy. Tym razem odwiedzimy miejsce dotąd nam nieznane - Darwin i jego dość szeroko pojęte okolice w Terytorium Północnym. To już za trzy tygodnie, a więc w sam raz by zdążyć uprać rzeczy, wytrzepać piach z namiotów i spakować kolejny raz plecaki. A w międzyczasie trochę pochodzić do pracy i pomieszkać :-). Będzie gorąco, w każdym tego słowa znaczeniu...

Jaskiniowcy

2009-08-15T23:23:00.005+10:00

Przedostatni dzień naszej wycieczki i znowu wylądowaliśmy pod ziemią. Zanim jednak wrócę do opowieści nie oprę się pokusie zamieszczenia dwóch kolorowych fotek z jednego z bardzo przyzwoitych kempingów w okolicach Atherton, na którym obudziliśmy się tego poranka. Całkiem świadomie się tam obudziliśmy (żeby nikt sobie nic nie myślał). Pierwsza fotka przedstawia kwiat typowego australijskiego krzewu Grevillea, a druga poranną randkę dwóch malutkich ptaszków w romantycznych koralach palmy. Tak słodkie obrazki nigdy nie umkną mojej uwadze :-).
Zaraz po śniadaniu ruszyliśmy do Chillagoe - miasteczka słynącego z podziemnych jaskiń. Jakoś tak w tym gorącym północno-queenslandzkim outbacku ciągnęło nas bardzo pod ziemię - tam chłodniej. Jaskinie z zewnątrz prezentowały się jak poznański Zamek jeszcze parę lat temu - pokaźne wypiętrzenia pokryte były czarnym nalotem i aż trudno było uwierzyć, że ta czarna powłoka skrywała pod sobą krystalicznie mieniące się skalne formacje.

Schodząc w dół zostaliśmy uprzedzeni przez przewodnika, że o tej porze roku wszędzie w jaskiniach, zwłaszcza nad głowami jest mnóstwo pająków. Mieliśmy się zacząć bać...A poniżej już widoczki z pierwszej (i najbardziej oświetlonej) z kilku podziemnych jaskiń wapiennych (ang. limestone). Szczerze mówiąc, bardziej niż pająków, baliśmy się przechodzenia pod wiszącymi wapiennymi żyrandolami.

W przerwie między jedną jaskinią a drugą odwiedziliśmy inne okoliczne zabytki, takie jak starą, nieczynną już kopalnię miedzi. Taka mała zmiana krajobrazu :-).

A z kopalni prosto pod wodospad - w sumie niezbyt naturalny, bo powstały dzięki tamie, ale kto by zwracał na to uwagę, kiedy upał nie daje żyć...

Druga jaskinia była dużo większa, co widać było już z zewnątrz. Nie było tam też prawie żadnego oświetlenia, dlatego zdani byliśmy na latarki, w które nas wyposażono oraz na bliską współpracę z przewodnikiem. Przewodnik okazał się niezłym dowcipnisiem o specyficznym poczuciu humoru. Poinformował wszystkich, że będzie pokazywał na "ścianach" i "sufitach" różne ciekawe rzeczy typu pająk, jaszczurka, nietoperz (poza formacjami skalnymi oczywiście) i żeby w takich momentach nie błyskać latarkami wszędzie wszyscy na raz, bo wtedy nie będzie wiadomo kto i co pokazuje. Ale, jak to na wycieczkach, nikt przewdoników nie słucha, więc raz po raz wszyscy zgodnie latali światełkami wokół pokazywanego miejsca. No to pewnego razu przewodnik poprosił wszystkich, by ustawili się w duży krąg, skierowali swe latarki do środka i zapytał: I co teraz widzicie? Po dłuższej chwili wpatrywania się w krąg i konsternacji ktoś powiedział: NIC, na co przewodnik ze śmiechem przyznał, że to odpowiedź prawidłowa, po czym spokojnie skierował światło swojej latarki na "sufit" celem pokazania kolejnej atrakcji. Ot, taki dowcip!Miejscami w przejściach jaskini robiło się naprawdę ciasno...

A zwisające formacje przypominały kształtem ameby.Jeden z tych, co to ich miały być tysiące :-).

W pewnej chwili, nieoczekiwanie, przewodnik zaczął rekrutować grupę śmiałków do akcji specjalnej. Przy czym specjalny charakter akcji polegał na tym, że śiałkowie nie wiedzieli co ich czeka. Aby zredukować ryzyko ewentualnych strat postanowiliśmy, że zaryzykuje tylko jedno z nas i był to Marek. Przewodnik z grupą śmiałków ruszyli w ciemnościach w jedną stronę, zaś ja dostałam rolę poprowadzenia przez ciemności pozostałej części grupy w druga stronę w opisane miejsce. Zawsze w podobnych sytuacjach dostaję jakieś odpowiedzialne role, więc i tym razem się nie zdziwiłam. Po jakichś 15 minutach okazało się co kryła zagadka - grupa śmiałków czołgała się przez wąski tunel i nagle po kolei zaczęła wyskakiwać z jednej ze skalnych dziur.

Sądząc po Marka ubraniu i minie, z jaką wyczołgiwał się z dziury, nie było łatwo. Wyszedł chudszy o kilka kilogramów.

I to koniec podziemnych przygód w Chillagoe. tego popołudnia wracaliśmy już do Cairns, marząc o noclegu w namiocie na jednej z pobliskich plaż. Jak się potem okazało, marzenie to było mało realne, bowiem nie wiedzieć czemu wszystkie plaże były już zajęte. Na jednej tylko udało nam się wydębić nocleg pod drzewem w tzw. awaryjnym miejscu kempingowym. Tej nocy zasypialiśmy niezwykle romantycznie - z jednej strony dochodził szum oceanu, z drugiej zaś szum ulicy i przejeżdżających samochodów. Z pobliskiego basenu dochodziły pluski wody, a dookoła dodatkowo szumiał las. I tym kończę tę szumną opowieść z przedostatniego dnia w północnym Queensland.

Śladami trepów

2009-08-14T23:21:00.015+10:00

Przed szóstą rano z namiotu-chłodni wygnało nas przeraźliwe zimno. Wskutek tego poszliśmy się dogrzewać tam, gdzie zaczynało świecić wschodzące słońce, stając się w ten sposób pierwszymi tego dnia klientami kawiarni w Cobbold Gorge.

Choć główną atrakcją programu miał być rejs przez skalny przełom, do rejsu było jeszcze daleko. Najpierw bowiem musieliśmy terenową ciężarówką przemierzyć okolice, poznać cały kontekst, przeciąć piaszczyste dna wyschniętych rzek i przejść na nogach całkiem długi szlak prowadzący do miejsca, z które popatrzyliśmy na przełom Cobbold z góry. A ponieważ o tej porze (zwanej suchą) wszędzie, zwłaszcza wokół skał, pełno było pajęczyn i pająków, większość trasy pieszej przemierzaliśmy ze spuszczonymi głowami, podążając wzrokiem za butami naszego przewodnika - typowymi australijskimi outbackowymi trepami. Trepami wyjątkowymi, bo miały one doszyte ochraniacze kostek z gumką, zeby żaden pająk, czy kolec się tam nie dostał.

Cobbold Gorge położony jest na farmie będącej majątkiem rodziny Terry'ch, a historia tego miejsca sięga jeszcze czasów gorączki złota, w poszukiwaniu którego zjeżdżali się tu niegdyś ludzie z różnych stron świata. Nasz szlak "Śladami trepów", przy czym w nazwie tej chodzi tylko i wyłącznie o buty, zaczęliśmy od refleksji nad grobem jednego z poszukiwaczy złota, który swą odwagę i lekkomyślność w lekceważeniu ostrzeżeń przed zamieszkującymi te tereny Aborygenami-kanibalami przypłacił życiem.

Trasa wiodła przez rzekę, której brzegi były ulubionymi miejscami wylegiwania się słodkowodnych krokodyli zamieszkujących te tereny (tzw. freshies od freshwater - słodkowodny). Nawet jakieś z daleka widzieliśmy, ale nie wolno nam było podchodzić do nich bliżej. Generalnie w krajobrazie szlaku dominowały różnego rodzaju skały, niektóre z nich w szarej masie miały zatopione olbrzymie ilości drobnych gładkich jasnobeżowych kamyczków, których pełno też było w piasku pod nogami.

Mimo suszy okoliczny las odkrył przed nami swoje bogactwo. Te żółte owoce poniżej na zdjęciu to owoce rośliny używane przez aborygeńskie kobiety jako środek antykoncepcyjny (aborygeńscy mężczyźni, gdy już decydowali, że nie chcą mieć więcej dzieci, jedli po prostu korę z "żelaznych drzew"). Te czerwone kuleczki z kolei to silna trucizna, którą smarowano końcówki włóczni. A zielono-żółty liść to nic innego jak aborygeński papier ścierny - jest tak szorstki w dotyku, że używano go do polerowania powierzchni. A my tu się szczycimy osiągnięciami naszej cywilizacji - przecież to wszystko już kiedyś było, tylko w innej, naturalnej postaci.

Jesteśmy na szczycie. Widok imponujący. Widzimy jedynie niewielką część sześciokilometrowego przełomu skalnego, który powstał dawno temu na skutek pękania skorupy ziemskiej i z czasem wypełniony został wodą z opadów deszczu (dziś na bieżąco uzupełnianą z pobliskich strumieni).

Zejście na dół nie trwało długo, każdy bowiem nie mógł się doczekać rejsu i tego, by zobaczyć przelom z innej perspektywy. Dswie elektrycznie napędzane, niezwykle cichutkie łódki zabrały niewielką grupę turystów na przejażdżkę. Cicho, wąsko, chłodno i mistycznie - tak można by w skrócie opisać nasze doznania podczas tego rejsu. Cisza z rzadka przerywana była pluskaniem krokodyli, których tu było zdecydowanie więcej i które wylegiwały się na skałach niemal na wyciagnięcie ręki. Wąskości doznaliśmy, gdy musieliśmy asekurować przewodnika kierującego łódką, dotykając delikatnie rękami 30-metrowych skalnych ścian, by nie zahaczył o nie za mocno przepływając przez najwęższe 2-metrowe przesmyki. Zaś delikatny chłód, niepisany zakaz rozmawiania, poruszania się i niemalże oddychania owiał to miejsce niezwykłą tajemniczością.

Znowu zielono i znowu na lądzie - a było już tak przyjemnie... Ale, komu w drogę, temu trampki na nogę. A raczej nie trampki, tylko trepy :-). Czekała nas jeszcze długa trasa do przebycia późnym popołudniem, postanowiliśmy bowiem tego dnia powrócić jak najbliżej Cairns, głównie z uwagi na perspektywę doznania w czasie kolejnej nocy nieco wyższych temperatur.

Lovely Polish couple

2009-08-13T23:19:00.016+10:00

Dosłownie na 3 minuty przed zmierzchem dotarliśmy do naszego kawałka ziemi na polu namiotowym w Undara Volcanic National Park poprzedniego dnia. W 3 minuty rozłożyliśmy namiot i udaliśmy się na kolację, którą stanowiły 3 puszki fasolki w sosie pomidorowym. Następnie przyodzialiśmy 3 warstwy odzieży różnorakiej i poszliśmy spać. Tej nocy pożegnaliśmy się na dobre z magiczną "trójką". Albowiem na jakieś 3 godziny przed tym jak miał zadzwonić budzik, obudziło nas znienacka zimno. Zimno przenikliwe, wszechogarniające, nieprzyjemne. Niestety "trójka" nas zawiodła - 3 warstwy odzieży okazały się absolutnie niewystarczające i nikt tego nie przewidział (czytaj: w plecakach mieliśmy niewiele więcej). Tak więc do świtu okręcaliśmy się w śpiworach jak motyle w kokonach i podkradaliśmy sobie nawzajem ciepło, by jakoś przetrwać. Rankiem mieliśmy się udać na kilkugodzinną wycieczkę po powulkanicznych tunelach powstałych tu niegdyś z wyciekającej powoli, zastygniętej lawy.

Czas oczekiwania na przewodnika spędziliśmy na obchodzie posiadłości Undara Lava Tubes należącej do rodziny Collins, która zamieszkała te tereny w 1860r. i przez długi czas zajmowała się wypasem bydła, ale po nadejściu kryzysu i spadku cen na wołowinę (australijski rząd nie dopłacał w takich sytuacjach do interesu) zmuszona była poszukać innego źródła utrzymania. Ponieważ na terenach wielkiej farmy od lat istniały podziemne tunele, rodzina zaczęła ubiegać się o dotację i w końcu w 1990r. przekształciła część swej farmy w atrakcję turystyczną. Ciekawą rzeczą był styl architektoniczny jaki dominował w tym miejscu. Można by go najtrafniej nazwać kolejarskim lub wagonowym, bowiem wszystkie budynki: restauracja, recepcja, informacja turystyczna, pokoje sypialne były przekształconymi nieco i dostosowanymi do pełnionych funkcji wagonami jednego z zabytkowych pociągów, które zwykły były kursować z Cairns do Kurandy. To, kto i jak zdobył te wagony to osobna historia, na którą czasu teraz nie ma, dość tego, że pomysł był trafiony w dziesiątkę i nawet my sami zaczęliśmy żałować, że nie nocowaliśmy w jednym z luksusowych przedziałów pociągu.

Zrzedły nam miny, kiedy zobaczyliśmy oczekujący przed recepcją wesoły tłum emerytów - nie żebyśmy mieli coś przeciwko emerytom - wręcz przeciwnie - przemierzający najodleglejsze zakątki Australii emeryci wciąż nas pozytywnie zaskakują. Jakkolwiek, spodziewaliśmy się chyba bardziej grupy backpackersów, i tak ogólnie nie za dobrze czujemy się gdy jesteśmy w mniejszości... Na całe szczęście szybko okazało się, że tłum idzie na skróconą wersję wycieczki. Na pełną zaś wersję wyruszyła 7-osobowa grupa w składzie: młoda Amerykanka, całkiem młode małżeństwo ze Szwecji z dwójką nastolatków, my i nasz wspaniały przewodnik Ross. Przewodnik to był taki, co to ich ze świeczką szukać, taki, który mógł nie przestawać mówić i z którym wszystko było wiadomo, nawet kiedy trzeba kichnąć, a kiedy podrapać się w głowę. Jednym słowem, 100 procent uwagi i kontroli nad grupą. No i w końcu był to ten, który od samego początku próbował poznać osobowości uczestników wycieczki, a nas obwołał od razu mianem "lovely Polish couple" (gdyby ktoś miał wątpliwości, podajemy tłumaczenie: przemiła para z Polski :-)). I tak, od samego początku staliśmy się "pupilkami prezesa" :-).
Ross opowiadał nam o historii rodziny Collins, o typowych cechach obszaru Gulf Savanna, pokazywał charakterystyczne gatunki roślin, w tym żelazne drzewa (ang. iron trees), baobaby i popularną australijską trawę, której suche źdźbło po naślinieniu skręca się jak mokry włos, a położone na chleb i utrzymywane w wilgoci da nowy plon. Ross podkreślał wielokrotnie, że dla wielu Australijczyków ich historia to nie jest rafa, ocean, czy las deszczowy, ale właśnie taki suchy, bezkresny outback, gdzie życie daje w kość, niezależnie od tego czy mamy XVIII, czy XXI wiek. Tam drzemie prawdziwe serce Australii.

Podziemne tunele z lawy (ang. lava tubes) liczą sobie ok. 190 tysięcy lat i są pozostałościami wulkanu Undara – drugiego najmłodszego wulkanu w tym regionie. Ich kształt, zdaniem naukowców, powstał dzięki specyficznemu ukształtowaniu terenu. Niezbyt strome i niezbyt płaskie powierzchnie umożliwiły wyciekającej z krateru lawie powolny przepływ przez koryta rzek, w trakcie którego górna część płynącej lawy zastygała szybciej na skutek kontaktu z zimnym powietrzem, zaś dolna płynęła dalej. Oblicza się, że w owym czasie wyciekło z Undary ok. 23 miliardów metrów sześciennych lawy, a najdłuższy tunel jaki utworzyła mierzy 160km. Niestety, nie wszędzie da się teraz wejść, tym bardziej że droga do najbardziej ponoć spektakularnych tunelów prowadzi przez najwęższe i ciężkie do przebrnięcia przejścia. Nasza trasa wiodła przez 3 (a to pech!) tunele, z którego ostatni miał wiele odnóg.

Po wycieczce chcieliśmy jeszcze zobaczyć jak wyglądają okolice. Wybrany szlak zaprowadził nas na punkt widokowy, z którego można było dostrzec w oddali krater.

W drodze powrotnej mijaliśmy okoliczne bagna, nieco suche o tej porze, ale dzięki temu mogliśmy zobaczyć, co w trawie piszczy tam, gdzie normalnie wejść by się nie dało. A w trawie piszczało, że hoho… Wprawdzie to, co zastaliśmy w większości było martwą naturą, ale ta ilość, te kształty, te pozy sprawiły, że wszystko w tym momencie na nowo ożyło, specjalnie dla nas :-).

Nie mogliśmy odjechać z Undara nie pożegnawszy się z Rossem. Dzięki wrodzonemu urokowi osobistemu ;-), zostaliśmy zaproszeni do jego wagonika – mieszkania, w którym zrobiliśmy sobie pożegnalne zdjęcie, wymieniliśmy się numerami telefonów i otrzymaliśmy w prezencie śpiewnik i płytę z przebojami Slima Dusty’ego – nieżyjącej już australijskiej gwiazdy muzyki country, której jesteśmy zagorzałymi fanami. Bo okazało się, że Ross od lat wykonuje przeboje Dusty’ego i wieczór wcześniej słyszeliśmy również jak wykonywał je przy ognisku obok pola kempingowego.

Popołudniem ruszyliśmy dalej na Zachód naszą „drogą dojazdową” ;-) do kolejnej atrakcji turystycznej. Droga ta, przez Georgetown, zawiodła nas do miejsca zwanego Cobbold Gorge. Z tego miejsca nazajutrz mieliśmy wyruszyć na nasze pierwsze w Australii spotkanie z krokodylami w ich naturalnym środowisku, choć to nie one miały być główną atrakcją.

Ta noc była ciężka, i to wcale nie dlatego, że śniły nam się krokodyle, ale dlatego, że było nam znowu przeraźliwie zimno, i to pomimo tego, że nałożyliśmy na siebie wszystko co mieliśmy (dosłownie!). Spanie w siedmiu bawełnianych koszulkach, 3 parach skarpet, bluzie, ocieplaczu, kurtce przeciwdeszczowej, spodniach dresowych, dżinsach i czapce zrobionej z ręcznika nie jest może najwygodniejsze, ale jest to wszystko co człowiek może zrobić w takich okolicznościach, by nie zamarznąć. I na koniec dodam tylko, że nie ma ani krzty przesady w moim narzekaniu, gdyż nazajutrz rano podsłuchaliśmy rozmowę innych turystów, którzy w swojej przyczepie kempingowej mieli tej nocy ponoć 3 stopnie. A my byliśmy w namiocie...

Rudy 102

2009-08-12T23:15:00.018+10:00

Cairns - miasto turystyczne w północnym Queensland znane najbardziej z pobliskiej rafy koralowej, jak również jako baza wypadowa do starego dziewiczego lasu Daintree Reinforest lub malowniczych obszarów Atherton z gigantycznymi drzewami figowymi. Czy znacie kogoś kto poleciał do Cairns i nie popłynął na rafę? To za chwilę poznacie. Choć nasza decyzja o zignorowaniu typowych turystycznych szlaków nie była aż tak wielkim poświęceniem, bowiem wszystkie wymienione atrakcje już kiedyś widzieliśmy, to jednak nie obyło się bez walki z przyciągającym turkusem oceanu, a jej pierwsza część miała miejsce jeszcze w samolocie.Po wyjściu z samolotu skierowaliśmy się prosto na centrum Cairns, gdzie w jednej z wypożyczalni pewien Azjata nie znający słowa po angielsku usilnie próbował wypożyczyć samochód, wspomagając się małym komputerowym tłumaczem, i za Chiny nie mógł zrozumieć, że pierwszy samochód będzie dostępny za godzinę. Na zewnątrz budynku czekało już na nas auto, na którego widok ja głośno westchnęłam: "Już wiem jakiego koloru samochodu na pewno nie chciałabym mieć!". Przede mną stał on - Rudy 102!Wraz z Rudym 102 pojawił się i problem - nie można go było go zabrać na przejażdżki po nieutwardzonych drogach (a takie w założeniu mieliśmy przemierzać już wkrótce), chyba że są to niewielkie odcinki będące dojazdem do atrakcji turystycznych. Cóż było robić - zdefiniowaliśmy sobie dość szeroko pojęcie "droga dojazdowa", a jeszcze szerzej pojęcie "niewielkie" i ruszyliśmy w drogę na nasze kolejne kilkudniowe wakacje.

W planie przewidzieliśmy 3 główne punkty programu na 3 kolejne dni, ale dojechać do nich postanowiliśmy drogą okrężną przez tropikalne lasy w okolicach Cairns. Najpierw zajrzeliśmy do Babinda Boulders na południe od Cairns. Udanie się na szlak do lasu deszczowego po nieprzyjemnym chłodzie brisbeńskiej zimy było jak wejście do sauny parowej.

W drodze do serii wodospadów zwanej The Millaa Millaa Waterfall Circuit ja jako miłośniczka sierściuchów wypatrzyłam ciekawą skrzynkę na listy przy jednym z gospodarstw. Miauuu!

Szlak Millaa Millaa prowadzi przez trzy spore wodospady: Millaa Millaa, Zillie i Ellinjaa. Nie pytajcie o nazwy, bo nie mam pojęcia skąd się wzięły, a i czasu nie mam, by poszukać i jest mi z tego powodu źle. Wiem natomiast, że tajemnicza "trójka" prześladowała nas już od początku: trzy atrakcje w trzy dni, trzy wodospady, ciekawe co będzie następne...

Wodospad Ellinjaa.
Wodospad Zillie.
Wodospad Millaa Millaa.

To nie koniec wodospadów. Około trzeciej po południu tego dnia odwiedziliśmy jeszcze jeden - ostatni, lecz nie najgorszy, był to bowiem najszerszy wodospad w Australii (w kategorii wodospadów jednostrumieniowych) - Millstream Falls.

Mijając kolorowe kopce termitów (kolory zasadniczo też były trzy: szary, beżowy i czerwony), tego słonecznego popołudnia zawitaliśmy jeszcze do malutkiej miejscowości Innot Hot Springs, której główną atrakcją były gorące źródła, a raczej gorąca struga wody, z której wychodziło się niezwłocznie po tym jak się weszło (jakoś tak po trzech sekundach), dlatego odważyliśmy się zamoczyć w niej jedynie nasze stopy.

Zasadnicza część naszej wycieczki miała się zacząć nazajutrz rano, dlatego czas do zmierzchu postanowiliśmy przeznaczyć na dojazd do naszej pierwszej głównej atrakcji. Atrakcja ta położona była przy trasie Savanna Way przecinającej Australię wszerz i wiodącej z Cairns w Północnym Queensland do Broome w Zachodniej Australii. Sporą część tej trasy stanowi Gulf Developmental Road - droga tak wąska, że przy mijaniu trzeba zjeżdżać na czerwone pobocze. Na jakieś trzy kwadranse przed zachodem słońca zjechaliśmy z Savanna Way w drogę dojazdową do naszej pierwszej atrakcji. I rozbijając namiot przy światłach Rudego 102 znów byliśmy szczęśliwi i beztroscy, jak to na wakacjach.

Wyspa Kangura - dzień drugi

2009-07-19T22:22:00.013+10:00

Niedziela na Wyspie Kangura świeciła pięknym słońcem i ani śladu nie zostało po chmurach i deszczu z dnia poprzedniego. W planie na ten dzień mieliśmy wizytę w kilku zatoczkach na południowej części wyspy. Pierwsza z nich - Vivonne Bay - miała bardzo oryginalną ekologiczną latarnię, napędzaną energią słoneczną.

Przy przydrożnym sklepie pierwszy raz zobaczyliśmy jak kwitnie aloes.

A przy jednej z dróg prowadzącej do wielu posiadłości sfotografowaliśmy pokaźną kolekcję skrzynek pocztowych. Wcześniej widzieliśmy już skrzynki-mikrofalówki, ale skrzynkę-pralkę zobaczyliśmy po raz pierwszy - pomysłowość ludzka nie zna granic!

W drodze do jednej z zatoczek zatrzymaliśmy się na Małej Saharze (ang. Little Shara). To taka wielka piaskowa wydma, po której można zjeżdżać na deskach lub na czym popadnie i z której rozciągał się piękny widok na okolicę.

Do Zatoki Fok (ang. Seal Bay) dotarliśmy w samą porę - właśnie rozpoczynała się wycieczka z przewodnikiem, której największą atrakcją była możliwość oglądania fok z bliska (tzn. około kilku metrów). Foki w Seal Bay reprezentowały inny gatunek niż te, które widzieliśmy poprzedniego dnia - miały jasne futra i nieco sympatyczniejsze mordki. No i wyłaniały się niespodziewanie z różnych stron, a to zza fal, a to zza krzaków, a jedna mała foczka zasnęła sobie w najlepsze na betonowym chodniku prowadzącym do plaży.

Dwa męskie osobniki zaczynają rywalizację.

Próbują się dogadać...

Ale coś im to nie wychodzi...

W końcu dochodzi do narady w większym gronie męskich osobników tej małej foczej społeczności.

A ja się zmęczyłem i tak sobie tutaj przysnąłem na minutkę...:-).

Przed powrotem pozostało nam jeszcze wspiąć się na punkt widokowy Prospect Hill Lookout i zawitać w zatoce D'Estrees Bay, gdzie podziwialiśmy kolejne oblicza turkusu. Była to niewątpliwie jedna z najpiękniejszych zatoczek jakie do tej pory widzieliśmy.

Na szczycie.

Ech, gdyby nie ta zima, już dawno bylibyśmy w wodzie.

Podróż powrotna promem upłynęła nam dość łagodnie, choć pozostali pasażerowie nie uniknęli sytuacji krytycznych, zwłaszcza z powodu ich małych dzieci, które nie wiedzieć czemu nakarmili wcześniej frytkami, keczupem i hamburgerami...

Niestety, nadszedł czas powrotu do domu, a wracaliśmy przez tereny piękne, soczyście zielone, malownicze, jakby ktoś rozrzucił na ziemię zielone aksamitne płótno.

A i udało nam się w czasie tej drogi przez chwilę poczuć jak w domu ;-).

Jeszcze tego samego dnia późnym wieczorem byliśmy już z powrotem w Brisbane i myśl o tym, że przed chwilą obcowaliśmy z fauną i florą Południowej Australii wydawała nam się niewiarygodna. Czuliśmy się jak we śnie, z kórego nie chcieliśmy się obudzić.

Wyspa Kangura - dzień pierwszy

2009-07-18T22:21:00.030+10:00

Wstyd się przyznać, ale mieszkając w Australii już grubo ponad dwa lata, jakimś dziwnym trafem przez ten czas nie doszedł do naszej świadomości fakt, że niedaleko południowego wybrzeża kontynentu leży malutka, malownicza, zielona wysepka zwana Wyspą Kangura. Od razu uznaliśmy, że niezależnie od tego co na tej wyspie jest, już ze względu na samą nazwę obowiązkowo musimy się tam pojawić. Okazji długo nie trzeba było szukać, bo co jakieś pięć dni w Australii, podobnie jak i w wielu innych krajach, następują dwa dni wolnego zwane z angielska weekendem. A że dla nas zwykle są to aż dwa dni, tak i tym razem w chłodny sobotni poranek, po przejechaniu ok. 100 km z Adelajdy do Cape Jervis, czekaliśmy już niecierpliwie na pierwszy prom na Wyspę Kangura.

Na promie tym, w przeciwieństwie do innych, którymi nie raz dane nam było płynąć, nie dało się spokojnie wypić kawy i zjeść śniadania, o czym jeszcze nie wiedziała większość turystów pośpiesznie ustawiających się w kolejkę do promowej kawiarni. Mówiąc szczerze, nie dało się tam w ogóle wypić kawy, chyba że ktoś zrobił to szybko, zanim prom ruszył. Momentami zastanawiałam się, czy w ogóle uda nam się dotrzeć do celu, gdyż bujało nami na wszystkie możliwe strony i co rusz skakaliśmy twardo po nadchodzących falach. Podczas gdy ja koncentrowałam się na obranych punktach horyzontu w trakcie tej nieprzyjemnej wycieczki (umiejętność, którą onegdaj nabyłam na poszukiwaniach wielorybów), większość załogi promu przemieszczała się po jego zakamarkach, w panice poszukując obiektów, których można by się chwycić, by nie upaść. Ich twarze wskazywały na widoczne problemy z równowagą, jak również problemy z utrzymaniem we właściwym miejscu treści żołądka, którą stanowiła w większości przypadków owa kawa. Z ulgą po niecałych 2 godzinach wyjechaliśmy naszym czterokołowym rumakiem na ląd. Tym razem nie mieliśmy za bardzo planu, a i pogoda nie specjalnie dopisywała, zatem zdaliśmy się na sugestie przemiłego pana z biura obsługi turystycznej, który w czynie społecznym w ciągu 5 minut sklecił nam cały plan wycieczki.

Wysepka, mimo pogarszającej się pogody, od razu bardzo nam się spodobała. Prawie puste drogi, zielone połacia lasu i nieco pagórkowate ukształtowanie terenu były jak prawdziwie świeży powiew wiosny po nieco suchej i słonecznej zimowej scenerii w Queensland. Zwiedzanie wyspy zaczęliśmy od bardzo nietypowego zwierzyńca. Zwierzyńca, w którym po przekroczeniu bramy zostaliśmy pozostawieni na pastwę losu, który od tej pory leżał w rękach, a raczej w łapach, pazurach, ptasich stópkach przeróżnej maści i pochodzenia dwu- i czworonogów. Czyli mówiąc krótko i pozbawiając czytelnika wszelkich wątpliwości, na kolejne kilka godzin staliśmy się narzędziami do wydawania jedzenia, bo wszystkie te istoty zaczynały właśnie porę karmienia.

Niewątpliwą atrakcją zwierzyńca był pojawiający się tu i ówdzie, zwykle niespodziewanie, właściciel całego tego dobytku - Paul. Paul mało mówił, ale za to dużo robił. Robił głównie niespodziewane psikusy tym, którzy akurat byli pod ręką. Np. znienacka ląduje u kogoś na rękach wielki kangur, a w ręce wpada mleko do karmienia w butelce po piwie, ze smoczkiem.

Paul pojawiał się i znikał tak szybko, że trudno było zrobić mu zdjęcie.

Najmilsze w trakcie karmienia były owieczki - wie o tym każdy, kto choć raz podawał owieczce jedzenie z ręki. Najgorsze były strusie - swoimi twardymi dziobami bezlitośnie ciskały w zagłębienie dłoni, rozsypując całą jej zawartość.

Jedną z niespodzianek była możliwość potrzymania w rękach różnych stworzonek. W zasadzie była to raczej konieczność - po prostu bez słowa i pytania dostawało się delikwenta do ręki i cześć! Najlepszy sposób na pokonanie fobii - nie masz nawet czasu uzmysłowić sobie, że czegoś się boisz.

Najmniej straszny i najsłodszy zarazem okazał się delikwent poniżej - mały oposek. Pozostawię bez komentarza jego słodką mordkę wyrażającą każdym swym szczegółem jedną prostą myślkę: Chrupać migdałka!

Dla utrzymania kondycji, każdego dnia Paul strzyże jedną owieczkę. I bardzo często robi z tego mały pokaz dla turystów. Biedna owieczka, wiadomo, była w wielkim stresie, za to ja miałam niepowtarzalną okazję przez chwilę nosić na głowie świeżo ogoloną owczą wełnę - oczywiście wylądowała tam ona zupełnie znienacka.

W jednym z pomieszczeń miszkały kolczatki - wyjątkowo słodkie istoty. Byliśmy w szoku, gdy na zawołanie Paula kolczatki zaczęły niczym pieski podążać we wskazane miejsce, gdzie dostały świeżą porcję ulubionych mrówek do schrupania.

Niegrzeczny mąż za karę dostał oryginalny masaż głowy w wykonaniu dwóch strusi.

Ale zaraz potem na pocieszenie mógł pościskać się z koalą.

Koniec wizyty u Paula nie oznaczał jeszcze końca zwierzyńca. Zwierzyniec miał się dopiero zacząć. Pojechaliśmy go szukać na drugi koniec wyspy, gdzie w wyjątkowo pięknych okolicznościach przyrody (Flinders Chase National Park) zwierzyniec taplał się w wodzie, wylegiwał na skałkach, a czasami dawał nura i znikał w czeluściach oceanu.

Słynny Admirals Arch.A oto i on - nowozelandzki fok :-).

Na Zachód Słońca dotarliśmy do Remarkable Rocks (w tłumaczeniu: Niezwykłe Skały). Oprócz pokaźnych rozmiarów, pięknych o tej porze kolorów i inspirujących kształtów, było w nich jeszcze coś niezwykłego, co zwłaszcza mnie napawało trwogą - tym czymś była możliwość niefortunnego osunięcia się ze śliskiej powierzchni głazów w otchłań wody...

Zwierzyńca ciąg dalszy, bo przecież w Australii dopiero w nocy wildlife się naprawdę rozkręca. Wyspa Kangura to jedna z niewielu australijskich wysepek, na których pomieszkują futrzane pingwinki. Codziennie o tej samej porze, w godzinach wieczornych, pingwinki przypływają do kamienistych plaż, gdzie oczekuje ich zniecierpliwione potomstwo. W trakcie wędrówki przez plażę wydają dużo różnych dziwnych odgłosów, najczęściej te ostrzegające pozostałe przed zbliżającą się grupą turystów z latarkami. W czerwonym świetle latarek udało nam się zrobić jedno zdjęcie tym słodkim istotkom (bez lampy w ciemności był to nie lada wyczyn). Wycieczka, co nas pozytywnie zaskoczyło, odbyła się w duchu poszanowania życia małych pingwinków. Milczeliśmy jak zaklęci przez cały czas i zaglądaliśmy tylko tam, gdzie było wolno zajrzeć.

Z wycieczki wróciliśmy wyedukowani nie tylko w zwyczajach pingwinów, ale i w ciekawostkach dotyczących wielu niesamowitych ryb, które zamieszkują pobliskie wody. Jedna z takich ryb przetrzymuje swoje jaja w buzi i wypluwa je, po czym wyłapuje z powrotem za każdym razem, gdy chce coś zjeść. Inna ryba ma w sobie ilość trucizny, którą może zabić 40 dorosłych osób, a jej mięso jest najdroższym rybim mięsem eksportowym do Japonii, gdzie snobistyczni bogacze płacą krocie za możliwość jego skosztowania (oczywiście wcześniej ktoś się musi nieźle napracować, by pozbawić to mięso trucizny). Najbardziej podobał nam się eksperyment z pływającym w akwarium okazem mątwy (ang. cuttlefish). Ryba ta na widok rywala tego samego gatunku niczym kameleon zaczyna zmieniać swój kolor i żywo falować w wodzie. Do pokazania nam tego nizwykłego zjawiska pan przewodnik użył...lustra. No i czego tu oczekiwać od ryby?

Ostatnie (i to już naprawdę ostatnie) tego dnia spotkanie ze zwierzyńcem mieliśmy w drodze powrotnej do chatki, w której zostawaliśmy na nocleg. W końcu nieoczekiwanie spełniło się nasze pragnienie, które od początku pobytu w Australii nie dawało nam spokoju, a z czasem zaczęło wpędzać w lekką frustrację... Zobaczyliśmy na żywo kolczatki! I to nie jakąś tam jedną, zagubioną, zabłąkaną, która przemknęła tak, że ledwie się cżłowiek zorientował, że coś mignęło przed oczami. I nie dwie... Spotkaliśmy ich całe sztuk pięć! W mroku nocy na widok jakichś dziwnych kształtów wyhamowaliśmy naszego rumaka, by w świetle księżyca podziwiać prawdziwą paradę kolczatek, dumnie i bez pośpiechu kroczących przez ulicę. Na mój gust byli to rodzice z trójką dzieci :-). Z powodu nietypowych okoliczności i emocji, jakie towarzyszyły temu zdarzeniu, nie zrobiliśmy zdjęcia, więc musicie nam uwierzyć na słowo. Dobranoc!

Płonie ognisko i szumią knieje

2009-07-04T20:19:00.005+10:00

Choć australijskie knieje nie szumią dokładnie tak jak w Polsce, a busz nie pachnie igliwiem jak nasze rodzime bory sosnowe, nie trzeba było długo czekać, by na wieść Madzi o zalegającej w jej zamrażarce polskiej kiełbasie, wszyscy stawili się we wskazanym miejscu na pierwsze prawdziwie polskie ognisko na australijskiej ziemi. Prawdę powiedziawszy, było nieco inaczej: rozmyślając o Monice i Grzesiu, którzy w owym czasie w Polsce balowali, zatęskniliśmy za Ojczyzną i za nimi i w przypływie tęsknoty postanowiliśmy połączyć się z nimi w duchu, a że duch najlepiej się łączy poprzez dym z ogniska, zwłaszcza ten o zapachu polskiej śląskiej, to musieliśmy tego ducha najpierw rozpalić.

Najpierw krótkie przygotowania. Kijków do kiełbasek nie trzeba było długo szukać - od ostatniej powodzi wszystko wisiało na gałęziach pobliskich drzew.

Oto główny bohater polskiej imprezy wraz z partnerką :-).

Na ten widok łzy napłynęły nam do oczu... gorący dym strasznie drażni spojówki ;-).

Zarumienione kiełbaski pękały powoli w objęciach ognia, a potem rozszarpywane ginęły w otchłani naszych ust, zagryzane kiszonym ogórkiem.

A i zapach pieczonego jabłka cieszył długo nasze nozdrza, by potem ulecieć w dal i rozpłynąć się w chłodzie sobotniego popołudnia.

Pieczone w ognisku jabłko to coś, czego australijski koń nie doświadczył nigdy przedtem. A jako doświadczył, tako i na trawę, ani siano spojrzeć więcej nie chciał...

A w zamian w podskoki ruszył i każdego na grzbiecie wozić zrazu chciał, ino że nie każdy w stanie był...

Aż nadszedł zmierzch, a ze zmierzchem ziąb, a z ziąbem ciemność.

Dziękujemy Madzi i Danielowi za stworzenie niezwykłych okoliczności do naszych wspólnych duchowych przeżyć i uniesień z kiełbasą śląską i ogórkiem kiszonym. Mamy też nadzieję, że wskutek naszego intensywnego wspominania Monika i Grześ obudzili się tego dnia w Polsce z choć odrobiną smaku śląskiej w ustach.

Droga do domu

2009-06-08T19:31:00.009+10:00

Jeśli ktoś pomyślał, że nasza wycieczka na Vanuatu skończyła się wraz z rozpoczęciem podróży powrotnej, to się grubo pomylił. Droga do domu była długa i wyboista, rzec by się chciało, zwłaszcza przez pierwsze dwie godziny po śniadaniu, które tego ranka o 5 rano przygotował nam Joel.

Podczas, gdy my robiliśmy pożegnalne zdjęcia, ludzie z wioski pakowali ciężarówkę, która miała nas i jeszcze kilka innych osób zawieźć do miasta. Czego tam nie było! Dwa łóżka, worki z tapioką, ziemniakami, kiście bananów, sterty liści bananowców, kokosy, drewno na ognisko, w ostatniej chwili staruszka dorzucała jeszcze luzem gałęzie - a pośród tego wszystkiego część rodziny Joela, my i nasze plecaki. Ach, przepraszam, był jeszcze pies Fido, który w ostatniej chwili dostał pozwolenie na wycieczkę do miasta.Jeden z mieszkańców Bethel Village, czując się zapomniany, poprosił nas o zrobienie zdjęcia. Ależ proszę bardzo!

Ruszyliśmy, po drodze mijając podobne do naszej ekipy z wioski Ekipe :-).

Drugi rząd na tyle ciężarówki - ta babcia po środku to domniemana szyja rodziny Bethel.I pierwszy rząd - wiało niemiłosiernie, nie wiedzieć czemu tylko na nas. Nie przeszkodziło nam to zachwycać się budzącą się ze wschodem słońca wyspą.

Jesteśmy w Port Vila. Żegnamy rodzinkę odjeżdżającą na ciężarówce w swoich sprawach. Pożegnanie jest szybkie i wcale nie dopuszczamy do naszej myśli faktu, że nasze życie już niedługo drastycznie się zmieni. Samolot mamy po południu, postanawiamy więc spędzić ten dzień na jednej z okolicznych malutkich wysepek - Irriki Island. Czekając na prom, delektujemy się jeszcze raz pierogiem z masłem orzechowym w rynkowym barze i wałęsamy się po rynku - tam zawsze jest dużo ciekawych rzeczy do poobserwowania. Ot, choćby uśmiechnięte twarze mieszkańców Vanuatu.

Poniżej, zmodyfikowana wersja tradycyjnej potrawy Vanuatu "lap-lap". Lap-lap to kawałki mięsa (kurczak, ryba) zatopione w masie z tapioki i mleka kokosowego i upieczone w liściach bananowych w ognisku.

Właśnie pochłaniam miąższ ostatniego kokosa. Buuuu!Płyniemy na Irriki. Bilet na prom jest dość drogi, ale można go wymienić na jedzenie w restauracjach na wyspie. Eee, szkoda, że nie na świeże kokosy.

Widoki z wyspy w wielkim skrócie przedstawiają miasto.

Choć z plecakami, decydujemy się obejść wysepkę dookoła na pieszo (to zaledwie kilka kilometrów). Mijamy śmieszne autobusy i budynki, w których przez ostatnie dni gościli turyści. A fe, jakie brzydkie!

Znajdujemy małą plażę z rafą do posnorkowania. Zostajemy na dłużej. Raz po raz zaglądają wczasowicze i z odrażeniem komentują: "Tu jest okropnie" i odchodzą. Ludzie, czego wy oczekujecie? Że kamyczki zbyt szare, albo woda nie tak turkusowa jak w waszym basenie? W głowach wam się poprzewracało. Nie mogliśmy zrozumieć...

Ruszamy dalej, mijając jeszcze kilka takich "okropnych" zatoczek :-).

Robimy nawet zdjęcia z jedną z nich - okropieństwo!

Część turystów na Irriki mieszka w sympatycznych małych chatkach - gdyby im odcięli prąd, mieliby taką namiastkę Bethel Village.

Podczas wędrówki przeżywamy też chwile trwogi - ten osobnik właśnie dokonał bezpardonowego ataku na mojego męża, alem go uratowała... nie męża, osobnika przecież :-).

W końcu lądujemy na "ładnej" plaży i... nie bardzo wiemy co ze sobą zrobić - jacyś tacy nieprzygotowani jesteśmy...

Za bilety na prom kupujemy obiad i kawę, ale nic nam tu nie smakuje.

Zasypiamy więc, myślami powracając do środka vanuackiej puszczy.

Oczekiwanie na powrotny prom. Ostatni kęs mandarynki o smaku grapefruita, która zawieruszyła się gdzieś w plecaku. Co teraz będzie?A będzie to, co i było. Jutro, jak gdyby nigdy nic, wstaniemy wraz ze słońcem i będziemy jęczeć z zimna decydując się, czy iść pod prysznic, czy nie. Potem będziemy pić kawę, zastanawiając się, czy lepiej smakowała nam ta, którą piliśmy w zeszłym miesiącu. Potem, jadąc do pracy, będziemy słuchać wiadomości o tym, kto komu co zrobił i ile za to dostanie, kto wygrał, kto przegrał, kto się pomylił... W pracy znowu będziemy starać się robić to, co lubimy, szukając sposobów, by nie robić tego, czego nie lubimy. A jak wrócimy do domu, to znów będziemy udawać, że mamy jeszcze dużo czasu, by zrobić coś sensownego, zanim pójdziemy spać. I będziemy żałować, że słońce zachodzi tak wcześnie..., w Queensland.

Ogrody Joela

2009-06-07T19:30:00.012+10:00

Albo australijskie jedzenie pozbawione jest smaku, albo na Vanuatu tak nam się zmysł smaku wyostrzył, że wszystko smakowało nam lepiej. Przy śniadaniu zachwycaliśmy się omletem z jajek od vanuackich kurek i smażonymi plackami ze startej tapioki, a to dopiero był początek... Ten dzień bowiem spontanicznie postanowiliśmy spędzić w ogrodzie wioski Bethel.

W chwili postanowienia jeszcze nie zdawaliśmy sobie sprawy z tego, co znaczy vanuacki ogród. Wyobrażaliśmy sobie poletko 20x20 z grządkami podzielonymi równo na sekcje warzyw. No i opadły nam szczęki, znaczy się zostaliśmy nadzwyczaj zaskoczeni i to dosłownie wszystkim. Tym, że wielkie to, że nie widać gdzie się zaczyna a gdzie kończy, że dzikie i gęste, że bez noża nie da rady przejść, że zielone, aż po oczach razi, a najbardziej tym, że w gęstwinie tysiąca gatunków roślin Joel potrafił określić użyteczność i sposób spożywania każdej z nich. No, może poza trawą, którą siekał długim nożem niczym Zorro, torując nam drogę. Okazało się, że w vanuackiej puszczy, nazywanej tutaj ogrodem, większość roślin posiada jakieś właściwości lecznicze - coś jest na ból głowy, coś na wysypkę, coś na rozwolnienie, a coś na ogólną słabość. Z tej długiej lekcji ziołolecznictwa nie zapamiętaliśmy wiele - zapomnieliśmy zeszytów i nie było gdzie zanotować... Ale dowiedzieliśmy się na przykład, że krzaczki, które posadziliśmy wokół domu w Brisbane, są lekarstwem na ból zęba. Trzeba zerwać kilka liści, ścisnąć je i nieco poturbować w dłoniach, żeby pociekł sok i taka papkę przyłożyć na bolący ząb.

Takie wielkie liście służą do zawijania i pakowania żywności. To taka vanuacka folia aluminiowa.Te środkowe krzaki o opadających liściach to niezwykle popularna na Vanuatu tapioka - odpowiednio duże korzenie gotuje się, trze na tarce i zapieka lub przerabia na podobny do mąki miał. Zapytany o to, w jaki sposób trą oni wielkie ilości tapioki czy ziemniaka, Joel obiecał pokazać nam wieczorem wielką tarkę, którą zrobił własnoręcznie z kawałka stali, dziurkując ją gwoździem i młotkiem.

A to polny schowek na tapiokę i ziemniaki oraz tarka, którą wieczorem pokazał nam Joel.Dzikie papryczki czili.Wielkie, rozłożyste liście tej rośliny służą jako parasolki. Nic w rzyrodzie się nie marnuje.

Coś, co wygląda jak rzep, może kryć w sobie całkiem smaczny owoc. W środku wygląda jak owoc passiflory i uwielbiają go vanuackie dzieciaki.Czy ktoś by pomyślał, że pospolity biały ziemniak może produkować takie piękne kwiaty? Używane jako ozdoby kobiece przez... niektóre przechodzące obok kobiety :-).

Mężczyźni, którzy chodzą na polowania do lasu, mogą doznać zmęczenia lub nawet wyczerpania. Z pomocą idą im wtedy gałęzie jednego z drzew. Uciętą gałąź skręca się mocno w dłoniach, a potem wyciska całkiem spore ilości soku prosto do gardła. Taki vanuacki Red Bull.Po ogrodzie krzątały się dzieci Joela - w takim buszu trzeba być ciągle przygotowanym, że nagle ktoś się może wyłonić wśród gęstwiny.

Na poniższym zdjęciu Joel poszedł po szpinak. Powiedział, że w sumie to możemy na niego zaczekać na głównej ścieżce.

Nad tą rośliną Joel długo zastanawiał się, próbując ustalić jej właściwości. W końcu zrezygnowany mruknął, że to ozdoba ogrodu.Te liście już znaliśmy z fabryki dywanów ;-).

W tropikalnym ogrodzie nie mogło zabraknąć trzciny cukrowej, której słodycz i sok to najlepszy sposób na pokonanie zmęczenia upałem. Taka vanuacka Coca-Cola.

Jedyną grządką przypominającą tradycyjny ogród było poletko kapusty, sałaty i papryki. Każda sekcja należała do jednej z kobiet z wioski Bethel.

Liście tej rośliny są lekiem na ból głowy. Wyciśnięte liście zalewa się gorącą wodą i wypija napar. Jeśli, mimo kuracji, ból głowy przez 3 dni nie mija, znaczy to, że malaria i trzeba pójść do lekarza.

Nieco cierpki owoc rośliny X, ale by docenić wysiłki Joela, twardo próbowaliśmy wszystko co nam podawał.

Całkiem znienacka i nie wiedzieć czemu, nagle znaleźliśmy się przy wielkim drzewie zwanym Banya tree. Do tego drzewa łatwo jest trafić, bowiem jego naziemne korzenie sięgają miejsc, z których drzewa prawie jeszcze nie widać. Drzewo było niekończącą się plątaniną leciwych gałęzi, kłączy i lian.

"Właźcie na górę!" - rzucił Joel, bo to jest obowiązkowa czynność wszystkich, którzy przybywają z wizytą do tego drzewa. No więc przez kolejne pół godziny oddawaliśmy się czynności, którą ostatni raz wykonywaliśmy w wieku lat około 10-ciu, a ja pewnie i wcześniej, o ile w ogóle, bo raczej spokojnym dzieckiem byłam. Frajda była niesamowita, a po zrobieniu kilku zdjęć, dołączył do nas i Joel, z którym siedzieliśmy przez kolejne pół godziny na gałęziach Banya (każdy na innym poziomie) i kontynuowaliśmy nasze rozmowy o życiu.

Co niektórym kazano też zwiedzić drzewo od środka.

Potem okazało się, że byliśmy bardzo blisko naszych chatek, choć mieliśmy wrażenie, że zawędrowaliśmy na drugi koniec wioski (metoda mchu w tych warunkach nie zadziałała:-)). To nie koniec lekcji - ostatnią rośliną o specjalnym znaczeniu była palma cykadowa (w Brisbane jest ich pełno). Kawałek liścia tej palmy w języku leśnych zbieraczy na Vanuatu oznacza: "Nie ruszaj, to moje". Zbieracze często bowiem zostawiają w różnych miejscach część swoich plonów, żeby ich nie dźwigać przez cały czas i wówczas oznaczają je kawałkiem takiego liścia.

Z wycieczki po ogrodach wróciliśmy objedzeni i opici, ale Joel nie dawał za wygraną i oświadczył, że idziemy na grapefruity. Dokładnie wiedział, które drzewko, w którym miejscu, ugina się pod cieżarem soczystych słodkich kul, błagając wręcz o pomoc w pozbyciu się ciężaru.

Joel zwykle chodzi na grapefruity ze swoją żoną Elizabeth - on włazi na drzewo i zrzuca owoce, a ona łapie. Joel zdradził, że czasem, gdy mu się nudzi, rzuca tak, by Elizabeth nie mogła złapać i czasem dostaje jej się owocem po głowie, co wywołuje jej złość. Tego dnia Marek odgrywał rolę łapacza grapefruitów i bardzo musiał się starać, by udało mu się nie dostać po głowie.

Przed obiadem rozpracowaliśmy najsłodsze na świecie grapefruity ze dwa.

I czekając, aż szpinak dojdzie w garnku, oddaliśmy się swoim zajęciom. Ja obiegłam z aparatem naszą chatkę i sfotografowałam dwa niezwykle istotne jej elementy, zwłaszcza w kontekście trafienia do chatki nocną porą przy braku oświetlenia. Jednym z elementów były skośnie opadające liście palmy na ostatniej dróżce do drzwi chatki - idąc wyprostowanym, nie dało się ich nie zauważyć, co znaczyło, że meta już blisko. Drugim elementem była pomysłowa klamka ze sznurka, którą należało odnaleźć w ciemności.

Obiad. Młody szpinak został ugotowany tak jak został zerwany, czyli bez żadnej wcześniejszej obróbki, poza ścięciem korzeni. Joel zaprezentował nam także, jak należy taki szpinak jeść - łapiąc ustami pojedyncze gałązki trzymane nad głową.

Po obiedzie kontynuowaliśmy rozmowy o życiu. Joel interesował się naszą pracą i próbował odnaleźć znaczenie, jakie mogłaby ona mieć dla życia ludzi z wioski Bethel. Zadawał wiele trudnych pytań, dużo trudniejszych niż te, które zadają nam przełożeni w pracy. Jako szef wioski Joel pełnił rolę mentora i przewodnika dla jej członków, choć ja miałam nieodparte przeczucie, że szyją poruszającą głową tej rodziny była starowinka, która "nadawała" dzień wcześniej o 5 rano, kiedy czekaliśmy na autobus.

Moment, w kórym się zorientowaliśmy, że wszyscy troje leżymy na ławkach w pozycji na wznak, podziwiając drewnianą konstrukcję wielkiego dachu, był znakiem, że nadszedł chwilowy kryzys i w związku z tym trzeba się ruszyć. "Idziemy nad wodę" - powiedział Joel i jak powiedział, tak się i stało.

Tym razem zatoczka, w której pływaliśmy, miała plażę. Miała też niesamowite skarby w wodzie - jeden z nich niestety martwy, ale tylko dlatego odważyłam się wziąć go w ręce.

Siedzieliśmy w wodzie prawie aż do zmroku, zajadając pozostałe grapefruity, które przynieśliśmy ze sobą, oraz kokosy, których wszędzie wkoło było pełno. Wabiliśmy kokosami małe rybki, robiliśmy łódki z łupinek kokosowych i wyobrażaliśmy sobie, że tak wygląda życie w Raju.

I tak upłynął ostatni dzień we wiosce Bethel, następnego ranka wyruszaliśmy bowiem w długą drogę powrotną. Wieczorem nie spieszyliśmy się do pakowania - ten błogi i zrównoważony rytm życia od jednego pustego żołądka do drugiego, przerywany jedynie wydarzeniami typu wdrapywanie się na drzewo, tudzież uderzenie w głowę spadającym grapefruitem, bardzo nam zasmakował. Ogarnięci wszechobecnym poczuciem spokoju, pamiętaliśmy jednak, że jest to spokój nietrwały i niepewny, niespodziewanie od czasu do czasu targany cyklonami, trzęsieniami ziemi, falami tsunami. W tym też paradoksalnie kryła się tajemnica bogactwa vanuackiego buszu - dzięki soli przynoszonej na ziemię wraz z wodą w czasie letnich cyklonów, zrównana niemal z ziemią roślinność szybko i bujnie mogła odrastać, dając kolejny zdrowy i okazały plon. Dlatego jedną z naczelnych wartości w vanuackiej filozofii życia była ogromna pokora i akceptacja wobec tego, co przyniesie natura.

W stolicy

2009-06-06T19:28:00.014+10:00

Jedziemy do miasta - taka decyzja zapadła poprzedniego dnia wieczorem, gdy Joel oświadczył, że wybiera się nazajutrz do Fila, gdyż właśnie tak Vanuatańczycy wymawiają nazwę stolicy Vanuatu Port Villa. Joel rozpoczął niedawno budowę domu w Fila, gdzie pracują jego synowie i wybierał się tam w interesach. Autobus (jeden z dwóch dziennie) miał przejeżdżać obok wioski około 6-tej rano, ale Joel radził być gotowym już dużo wcześniej. Wstaliśmy więc o 4 rano (3 rano czasu w Brisbane!), nasmarowaliśmy się płynem na insekty i ciepłym mroku nocy doszliśmy pod zadaszone miejsce, gdzie przy świeczce siedział już Joel, Marie i pies Fido. W pewnym momencie dołączyła również starowinka w koszuli nocnej, która półszeptem, w lokalnym języku prowadziła z Joelem rozmowę, z tonu wywnioskowaliśmy, że uświadamiającą. Na około 200-300 słów starowinki padało około 2-3 mruknięcia Joela. I tak siedzieliśmy i wpatrywaliśmy się w mrok, czekając na blask świateł nadjeżdżającego autobusu i słuchając budzącego się powoli lasu. Po kilku fałszywych sygnałach, na które Joel zrywał się jak poparzony i biegł pędem na ulicę, by dać pojazdowi znać latarką, że w krzakach czekają potencjalni pasażerowie, nadjechał autobus, a było to już grubo po 6-tej i było już prawie widno.

W autobusie, który zatrzymywał się w prawie każdej wiosce, przyglądaliśmy się wsiadającym i wysiadającym ludziom i tak upłynęły kolejne dwie godziny.

Bardzo popularną rośliną na wyspie jest dzika fasola. Obrasta ona wielkie połacia lasu, pnąc się po drzewach, krzakach i ziemi, tak jakby chciała przykryć wszystko to co uschnięte, zbyt wystające, niezbyt ładne, za mało zielone. Zdarzało nam się przejeżdżać przez długie kilkukilometrowe pasy lasu pokrytego jej płaszczem.Nasz dzień w mieście zaczęliśmy od centrum, czyli rynku położonego malowniczo u wybrzeży niewielkiej zatoki. Tu, na samym wejściu, w słońcu, różnymi kolorami mieniły się cięte kwiaty. Z niedowierzaniem dotykaliśmy płatków o egzotycznych kształtach - wszystkie prawdziwe! Potem zrobiliśmy rundę po rynku i usiedliśmy w jednym z barów na poranną kawę z lokalnym białym pierogiem z masłem orzechowym. Zajadaliśmy, gdy nagle ni stąd ni zowąd, nie wiedzieć czemu, nasz stół poruszył się, jak gdyby za chwilę miał upaść. Pierwszą myślą było, że to pewnie ktoś niechcący popchnął stół, ale nasze oczy szybko dostrzegły, że wokół stołu nikogo nie było. W tym samym momencie tłum handlarzy i dzieci nagle zerwał się i zaczął uciekać spod solidnej drewnianej konstrukcji będącej zadaszeniem rynku. W kolejnych kilku sekundach ten sam tłum jednak zdecydował się pozostać i wybuchł dziwnym, postresowym śmiechem. Po kilku następnych sekundach życie toczyło się jakby nigdy nic, tylko my siedzieliśmy i próbowaliśmy zrozumieć co się stało.
A stało się coś, co dzieje się na Vanuatu dość często, wystarczająco często, by miejscowa ludność błyskawicznie zareagowała i ratowała się ucieczką, podczas gdy my siedzieliśmy zupełnie bez sensu, jak ogłupiali. To coś było wstrząsem wtórnym (ang. aftershock) po ostatnim trzęsieniu ziemi, które miało miejsce na Vanuatu, bagatela, jakieś 4 dni wcześniej. Było to dość silne trzęsienie (6,5), ale nastąpiło pod wodą, więc nie przyniosło wielkich strat na lądzie. Zdarzyło się pod wodą, gdyż Vanuatu, podobnie jak i inne grupki wysp na Oceanie Spokojnym, leży na terenie wulkanicznym zalanym przez wodę. Obszar ten nazywany jest Pacific Rim of Fire (tłumaczenie własne: Ognisty Krąg Pacyfiku) i uznany za jeden z najbardziej aktywnych sejsmicznie obszarów na świecie. W przeszłości, co kilka lat Vanuatu nawiedzały trzęsienia ziemi, niektóre rozłamywały drogi tak, że nie sposób było dostać się na drugą stronę. Po nich zwykle nadchodziło tsunami - kolejna siła niwecząca wszystko co napotka na swojej drodze. Na całe szczęście, my o tym wszystkim dowiedzieliśmy się dużo później, więc tego dnia, zupełnie nieświadomi zagrożenia, kontynuowaliśmy kawę z pierogiem.

Na rynku za niecałe 40 centów można było kupić grapefruita, ale po co, kiedy we wiosce mieliśmy je za darmo prosto z drzewa.Wokół sprzedających kobiet krzątało się pełno dzieci. Wcześniej od Joela dowiedzieliśmy się, że wyprawy na rynek odbywają się według ustalonej kolejności - na każdą wioskę przypada kolej średnio raz na dwa tygodnie. Przed tą datą kobiety zaczynają zbierać plony, wyrabiać maty, kosze i torby, jak również przygotowywać tradycyjne potrawy na sprzedaż. Przy tym, nie używa się w ogóle plastiku, płótna, czy papieru - torby na produkty zrobione są z liści i gałęzi, a jadło pieczone jest w dużych liściach bananowców w przydomowym ognisku, które to liście pełnią potem funkcję opakowania. Wszystko jest robione ekologicznie i po niewielkich kosztach. Wyprawa na rynek jest zwykle kilkudniowa i w tym czasie kobiety wraz z dziećmi nocują pod stołami na rynku. W zasadzie można by powiedzieć, że pracują na zmiany - jedne śpią, inne sprzedają, a potem na odwrót. A dzieci jak to dzieci - strasznie się nudzą, no chyba że nadarzą się jacyś turyści z aparatem...Nie mając żadnego prowiantu na cały dzień, opuszczając rynek chwyciliśmy kiść bananów i poszliśmy łapać autobus do Mele Cascades - jednej z atrakcji wyspy, którą zamierzaliśmy zobaczyć jako jedni z pierwszych tego dnia. Autobusów do wyboru było sporo, nigdzie natomiast nie było rozkładu jazdy. Na wyspie bowiem autobusem był każdy większy samochód z doklejoną do rejestracji literką "B", mogący pomieścić w porywach do 10 pasażerów. Każdy autobus był bardzo elastyczny, bo w najbliższych okolicach miasta mógł pojechać właściwie wszędzie, no chyba że mu było bardzo nie po drodze. Czas przejazdu między punktem A i B nie był jednak rzeczą stałą, zależał bowiem od ilości pasażerów, tego dokąd każdy z nich chciał się udać i od rozgarnięcia kierowcy, który nie zawsze wybierał najbardziej optymalną trasę. Nasz kierowca z powodu małej liczby innych pasażerów postanowił przewieźć nas okrężną drogą przez wioskę Mele - największą na wyspie, gdyż stamtąd właśnie pochodził i uznał to za punkt honoru. Na pytanie, ilu mieszkańców liczy jego wioska, kierowca po długiej chwili odpowiedział: "Wielu!".

Po drodze mijaliśmy też kokosowe pola golfowe i kokosowe gaje.

Mele Cascades to najpiękniejsza atrakcja turystyczna na wyspie Efate. Nie widzieliśmy wprawdzie zbyt wielu innych atrakcji, ale po kilku godzinach spędzonych na kolorowych tropikalnych ścieżkach, wśród wyłaniających się zewsząd wodospadów, w krystalicznej turkusowej wodzie, gotowi byliśmy wystawić Kaskadom taką właśnie ocenę zupełnie w ciemno. Nie ma na wyspie nic bardziej przypominającego Raj.

Zupełnie nieoczekiwanie w pewnym momencie znaleźliśmy się w punkcie z widokiem na dolinę Mele, ocean i inne wysepki Vanuatu. To był chwilowy i przykry powrót do rzeczywistości, bo już myśleliśmy, że zostaniemy w tym Raju na zawsze.

Przez kolejne palmy i bambusy przedarliśmy się na samą górę do punktu, gdzie zaczynały się kaskady. Widok był niezwykły. Niezwykłe było też to, że trzymając się grubych lin umieszczonych na stalowych słupkach, można się było wspiąć prawie na sam szczyt największego wodospadu - niestety tam, z powodu nadmiernej ilości wody, nie można było użyć aparatu.W drodze powrotnej nic już na nas wrażenia nie robiło, nawet wyjątkowa plaża z czarnym piaskiem, wciąż myślami byliśmy w Raju.

Popołudnie spędziliśmy w centrum Fila. Godzinami wybieraliśmy w sklepie-warsztacie sukienkę dla Marka, któremu nic się nie podobało oprócz vanuackich lalek. Lalki ci nie kupię, boś za duży!

To coś srebrne, co jedzie ulicą, to może być autobus.Dzień zakończyliśmy lokalnym vanuackim przysmakiem o tajemniczej nazwie "tuluk" - taki odpowiednik naszej kanapki, ale podawany na ciepło. Zewnętrzna warstwa przypominała w smaku babkę ziemniaczaną z dodatkiem mleka kokosowego, środek - mięsko wieprzowe wyhodowane na kokosach, więc także o smaku kokosowym ;-).

I już po chwili, przy dźwiękach lokalnej muzyki, wmieszani w vanuacki lud powracający z miasta do swoich domów, podskakiwaliśmy po wertepach przez kolejne 2 godziny, nie mierząc czasu, nie myśląc o tym co będziemy robić jutro, jedynie od czasu do czasu zastanawiając się co pysznego kokosowego przygotuje nam tym razem Joel na kolację. No dobra, to tylko ja się zastanawiałam...

Pierwszy dzień w Raju

2009-06-05T19:27:00.036+10:00

Pierwszy poranek w Bethel Village. Budzi nas głos Marie oznajmiający, że niedługo będzie śniadanie. Nie zrywamy się, bo już z dnia poprzedniego wiemy co to znaczy "niedługo". Do naszej małej krytej strzechą chatki przez okna z siatki, dziurawej zresztą, wpada światło dzienne. Pojawia się pierwsza osa - większa i bardziej żółta niż nasze polskie osy - lata jak pijana i obwąchuje nasze rzeczy. W chatce muszą być naprawdę duże dziury, skoro mógł się tu przedostać taki owad. Chwilę nam zajmuje wyjście spod siatki na komary - musimy być ostrożni, bo komary przecież tylko czekają gdzieś w ukryciu na nasz moment nieuwagi, by dostać się do środka. Okazuje się, że ot taka zwykła, wydawać by się mogło, siatka na komary, przyniosła w ostatnich latach prawdziwy przewrót w profilaktyce malarii na Vanuatu. Od kiedy każdy mieszkaniec Vanuatu dostaje rocznie jedną siatkę w ramach pomocy innych krajów (głównie Australii, Nowej Zelandii i Japonii), liczba zachorowań na tę chorobę drastycznie spadła, do tego stopnia, że niektórzy ludzie przestali już spać pod siatkami, sądząc, że komarów zarażonych wirusem już prawie nie ma. No właśnie, "prawie" robi czasami dużą różnicę.

Decydujemy się pójść do łazienki i wziąć prysznic jak przystało na cywilizowanych ludzi, nie wiedząc jeszcze, że będzie to pierwszy i jedyny taki prysznic podczas naszego pobytu na wyspie, gdyż do najbliższej naturalnej łaźni, zdecydowanie przyjemniejszej, jest 5 minut na piechotę. Idziemy oglądać obejście i powoli kierujemy się w stronę kuchni. Jesteśmy zachwyceni ilością kolorów i zieleni, w której tonie kilka małych chatek, zadaszone miejsce do zebrań wioski i największa konstrukcja wioski - okrągły dach, pod którym się gotuje i je. Ten dach wybudowali z lokalnego drewna Joel i inni mieszkańcy wyspy Efate.

Całkiem niedługo leżenie na ławce, wdychanie wilgotnego tropikalnego powietrza, wsłuchiwanie się w dźwięki lasu i gapienie się w sam środek tej olbrzymiej drewnianej konstrukcji, staje się jednym z naszych ulubionych zajęć, zwłaszcza po jedzeniu.
Na śniadanie Joel serwuje nam własnej roboty placki, kawę, omlet o najprawdziwszym smaku jajek, jaki pamiętam jeszcze z wizyt u mojej babci na wsi, oraz najświeższe, bo prosto z drzewa, papaje lub grapefruity, w zależności od tego czego więcej dojrzało danego ranka. Pałaszujemy wszystko jak gdybyśmy jedzenia nie widzieli przez miesiąc...

Po śniadaniu idziemy z Marie odwiedzić pobliskie wioski. Marie ma 18lat, ale nie chodzi już do szkoły, gdyż jej matka pewnego dnia powiedziała: "Ty zostaniesz w domu i będziesz gotować chłopom jedzenie". I tym zakończyła się ścieżka edukacyjna Marie, która z wielką cierpliwością odpowiadała na wszystkie nasze pytania, a jak nie znała odpowiedzi, kazała nam pytać Joela - on na pewno wie.

Jedną z pierwszych przygód, jakich dane mi było doświadczyć, było skorzystanie z tzw. bush toilet, czyli leśnego wychodka. Gdyby nie świadkowie, którzy obserwowali mnie z oddali, zdecydowanie wybrałabym urocze krzaki obok wychodka, ale niestety, nie wypadało pod okiem towarzyszy nie przekroczyć magicznego parawanu i nie zmierzyć się z wyzwaniem przebywania w środku drewnianej budki przez kilka minut. I to "zmierzyć się" w sensie dosłownym, gdyż sufit wychodka osadzony był wyjątkowo nisko.

Największym zasobem Vanuatu sa kokosy. Palm kokosowych i kokosów jest tu wszędzie pełno: na drzewach, pod drzewami, na plażach, na rynku, nawet w wodzie. Podobnie z innymi owocami, takimi jak grapefruity, pomarańcze, mandarynki, papaje, czy mango. Beztroskość mieszkańców wiosek jest w dużej mierze podyktowana tym, że nie grozi im głód- w lesie zawsze się coś do jedzenia znajdzie. Nawet psy domowe nie są w ogóle karmione - same wyszukują sobie w lesie jedzenia, tak jak ludzie. I tak podczas gdy my w tłumie zakupowiczów, w pocie czoła sięgamy na półkę supermarketu po pół- lub całkowicie przetworzony produkt marki X, nafaszerowany E122, E156, E234 i Bóg wie jakim jeszcze "E", osobnik z krainy Vanuatu, przyciśnięty głodem lub pragnieniem, wdrapuje się na jedną z palm i sięga po lśniący w śłońcu owoc. Czyż to nie wspaniałe?

Gdzieś w środku lasu pasła się też vanuacka świnia. Jak na vanuacką świnię przystało, pożerała ona kokosy, a najbardziej lubiła te z nowymi pędami liści. Kokos bowiem, pozostawiony sam sobie, wypuszcza z czasem nowy liść palmy, dając początek nowemu drzewu. Świnia miała zagrodę zbudowaną z kawałków starego korala pozlepianych jakąś mazią i wyglądała na całkiem szczęśliwą, choć od Joela wiedzieliśmy, że dość często zdarzały jej się ucieczki. Tyle pokus wkoło - w sumie jej się nie dziwię.Wędrując przez las w stronę wioski Ekipe, mijaliśmy co chwila ludzkie domostwa i ich mieszkańców - wszyscy, podobnie jak i poprzedniego dnia podczas jazdy ciężarówką, machali do nas rękoma w geście pozdrowienia, krzyczeli, uśmiechali się, zagadywali. Wszyscy też, widząc nasz aparat fotograficzny, chcieli mieć zrobione zdjęcie, pozowanie do zdjęć to bowiem jedna z popularniejszych rozrywek tutejszej ludności i coś, co uznawane jest za swego rodzaju zaszczyt. Zdarzało się, że kobiety pozujące z nami do zdjęć, rozglądały się wkoło w poszukiwaniu jakichś małych dzieci i zaraz przynosiły je specjalnie, by uatrakcyjnić fotkę. Pozując raz z grupką maluchów zauważyłam, jak mała dziewczynka w niebieskiej sukieneczce przytulała zawiniętą w brudną ściereczkę pustą butelkę po Coca-coli. Zrobiło mi się smutno i ogarnęła mnie złość: dlaczego nie przywieźliśmy tutejszym dzieciom jakichś zabawek? Niestety, zabawki nie rosną tu na drzewach i nie można ich za darmo zerwać. Jednak po chwili uświadomiłam sobie, że nasze cywilizowane zabawki wcale nie są lepsze od tych vanuackich, ba, może nawet są gorsze. Po perwsze, nie są wymyślone przez dzieci. Po drugie, piękne kolorowe lale nie pobudzają tak wyobraźni dziecka jak zawinięta w ścierkę butelka. W gruncie rzeczy, dziewczynka z butelką była szczęśliwa, gdyż najważniejsze w tym wszystkim było dla niej znaczenie jakie przypisała stworzonej przez siebie zabawce, nie zaś jej forma. Myślę, że ta dziewczynka będzie kiedyś bardzo kochającą i opiekuńczą siostrą, żoną, czy mamą.

Jeden z najsłodszych obrazków jakie mijaliśmy po drodze.Przydomowy wieszak.Tam wysoko rośnie nasze śniadanie.Niesamowicie wielkie drzewo o niezwykle oryginalnych kwiatach i owocach.

Ściana.

Najładniejsze z vanuackich domostw są rośliny. I całe szczęście, że jest ich tak dużo.Wchodzimy nateren domowego warsztatu tkackiego, gdzie z długich liści pewnego popularnego drzewa wyrabia się ręcznie maty.

W vanuackich wioskach nie ma telwizorów ani radia, gdyż nie ma tam elektryczności, ale są telefony komórkowe - jedyna łączność z miastem i ze światem.Jak powiedział Joel, ludzie Vanuatu to ludzie wiary. Potwierdza to nie tylko liczba kościołów (co najmniej 1-2 na wioskę), ale i liczne wierzenia, które przetrwały niezmienione do dziś. Ludzie często rozmawiają z Aniołami, przydarzają im się różne cuda, uzdrowienia lub niemiłe wypadki, a nad wszystkim czuwa siła wyższa. Żona Joela jest na przykład lokalnym spiritual X-ray, czyli potrafi w duchowy sposób prześwietlać czyjeś ciało i duszę, diagnozować choroby i problemy oraz uzdrawiać.
Kościół zaś to nie tylko miejsce modlitwy. To także miejsce, gdzie wszyscy wierni przynoszą różne towary, zwykle te, których maja akurat nadmiar, np. jajka, papaje, tapiokę. Po wspólnej modlitwie ze zgromadzonych produktów każdy może sobie wybrać to, czego mu akurat w danym momencie brakuje. W taki sposób następuje sprawiedliwy podział dóbr, które i tak przecież wszystkim dała natura. Najlepsze jest jednak to, że biorąc towar z kościoła, trzeba za niego zapłacić pieniędzmi - kościół musi się z czegoś utrzymać.
Ponieważ był piątek - ostatni roboczy dzień tygodnia - postanowiliśmy odwiedzić pobliską szkołę i przedszkole. Tu posyła się dzieci do szkoły głównie dlatego, żeby nie przeszkadzały w domu kiedy dorośli mają inne zajęcia w ogrodzie lub w lesie. Dzieciaki były przeurocze i zaskakująco posłuszne. Nie chcieliśmy nikomu przeszkadzać w zajęciech, ale Marie i panie nauczycielki uznały co innego i takim sposobem znaleźliśmy się po kolei w każdej klasie, na każdej lekcji, wysłuchując wierszyków i piosenek śpiewanych przez dzieci, wygłaszając również w kierunku dzieci krótkie motywujące mowy o tym jak ważne jest by się uczyć, aż w końcu dokonaliśmy wpisu do księgi gości, w której to zajęliśmy honorowe 11 i 12 miejsce w 2009 roku, po kilku turystach, dentystach i nauczycielach z innych szkół.

Przedszkole.
Szkoła.
Dzieci w szkole zachęcane są do komunikowania się w języku angielskim. Mają tu także całkiem nieźle wypracowane zasady współżycia społecznego - tablica obowiązków klasowych rozpisywana jest każdego dnia na wszystkich uczniów, nie tylko na kilkoro tzw. dyżurnych. W związku z tym każdy ma codziennie jest za coś odpowiedzialny dla dobra ogółu, np. za pozamiatanie klasy, ułożenie mat, czy poustawianie książek.

A to pokój nauczycielski i biblioteka szkolna w jednym.

Niektórym, pomimo bariery językowej, wzajemne komunikowanie się przychodzi bardzo łatwo.

Na placu budowy, gdzie stawiano budynek Community Centre, dowiadujemy się, że podstawowym materiałem budowlanym są cegły zrobione z korala. Kawałki starego suchego korala zbiera się u wybrzeży, następnie wypala, a uzyskany popiół miesza z piaskiem i wodą i odlewa w specjalnych formach. Szkoda, że nie opracowano jeszcze dotąd technologii wyrobu cegieł ze skorupek kokosa.W ślad za Marie podążamy na mało uczęszczany cmentarz wioski. Świadczy o tym wysokość trawy, którą pokonujemy z lekką trwogą, że za chwilę któreś z nas nadepnie na węża. Marie zapewnia nas, że tu nie ma węży. Nie ma też pająków, ani innych groźnych stworzeń, które są powszechne w Australii. Wierzymy Marie i nagle staje się jasne dlaczego większość tubylców chodzi wszędzie na bosaka.

W drodze powrotnej doganiają nas dzieciaki wracające ze szkoły - nie przepuszczą takiej atrakcji jak dwójka białych turystów z aparatami.Po powrocie Marie częstuje nas świeżo zerwanym grapefruitem i kokosem. Nie możemy się nadziwić jak sprawnie jej ręce władają długim jak sierp nożem. I już za chwilę upajamy się wonią i smakiem świeżego mleka i miąższu kokosowego.

Po dość późnym obiedzie idziemy z Joelem popławić się w słonej wodzie. Po drodze widzimy w lesie pozostawione pakunki leśnych zbieraczy, bo zbieractwo, podobnie jak i chodzenie po lesie, to najpopularniejsze lokalne zajęcia. Co chwila ktoś albo wchodzi w las, albo się z niego wyłania.

A vanuackie kobiety noszą owoce swoich zbiorów na głowach.

Okazało się, że Joel jest specjalistą od ziół i ziołolecznictwa. Nie ma takiej trawy, liścia, czy gałęzi, która po określonej obróbce nie byłaby dobra na jakąś dolegliwość.W cichej zatoczce z niezbyt piękną plażą, żeby nie powiedzieć - brakiem plaży - za to z całkiem ładnym kawałkiem rafy koralowej, upływają powoli ostatnie godziny dnia.

Joel wypytuje nas o to co dzieje się na świecie i dlaczego tak a nie inaczej, i widać po nim, że wiele rzeczy zaskakuje go i dziwi. Wiele z tych rzeczy, które nas już dawno, nie wiedzieć czemu, przestały dziwić i które zaakceptowaliśmy jako nieuchronny efekt czegoś, co ładnie nazywamy rozwojem, czy postępem świata.

Wycieczka jakiej jeszcze nie było

2009-06-04T19:27:00.043+10:00

Zaczęło się bardzo banalnie i przypadkowo - któregoś słonecznego popołudnia, w ramach podnoszenia motywacji do dalszej pracy, moja przeglądarka przez przypadek zatrzymała się na stronie linii lotniczych Vielki Błękit ;-). Czysty przypadek sprawił, że akurat na ten dzień przypadł trwający od jakiegoś czasu globalny kryzys finansowy, w związku z którym linie lotnicze zaczęły oferować bilety promocyjne na wybranych trasach i w wybranych terminach. Zupełnie przypadkowo termin promocji biletów VB zbiegł się z Urodzinami Królowej, czyli dniem wolnym od pracy. Jeszcze większym zrządzeniem losu termin ten pokrył się również z kolejną rocznicą naszego ślubu. Cóż więc było robić - tak przypadkowo jak tylko się dało kupiliśmy bilety do przypadkowego miejsca, o którym w momencie zakupu nie wiedzieliśmy nic poza tym, że jest wyspą.

Bardzo szybko okazało się, że los szykował dla nas wycieczkę, jakiej jeszcze nie było, a może i nie będzie ;-). Wycieczkę do miejsca, do którego udać się można z prawie pustym plecakiem, za to wrócić z pełnym po brzegi sercem. Miejsca, które mówi prostym językiem, nie każe się zastanawiać, rozumie i łatwo da się rozumieć, które nieczego nie narzuca i z chęcią przygarnia takie zabłąkane owieczki jak my, by podzielić się z nimi wszystkim dobrem jakie ma.
Przed wylotem na Vanuatu tak strasznie zależało nam na wszystkim: polecieć na wulkan, zwiedzić jak najwięcej wysepek, poznać wszystkie możliwe zwyczaje tubylców, spóbować wszystkich możliwych potraw, odwiedzić wszystkie piękne miejsca..., a wszystko to w niecałe 5 dni (my tak zawsze mamy :-)). Po pierwszym dniu na Vanuatu nie zależało nam już kompletnie na niczym - byliśmy szczęśliwi z tym co się na bieżąco działo w małym światku, w którym się znaleźliśmy, w powolnym vanuackim tempie, we właściwym temu miejscu stylu, jednym słowem oddaliśmy się magii tego miejsca i zdecydowaliśmy się przez kolejne kilka dni nie być typowymi turystami, co miało swoje reperkusje po powrocie, ale o tym na koniec relacji.

Relacja z wycieczki będzie także w typowo vanuackim stylu (czytaj: pewne jest jedynie to, że w końcu będzie). Wszystko w świecie ma bowiem swoje miejsce i czas. Czas, który mieszkańcy Vanuatu odmierzają z grubsza i "o szóstej" znaczy dla nich między 4:30 a 7:30. Zapytani o czas będą się długo skupiać i zastanawiać, marszczyć brwi, aż w końcu odpowiedzą coś w stylu: "bardzo długo" albo "niezbyt późno". Chcąc ich przechytrzyć, zapytałam pewnego razu: "Czy do tej wioski jedzie się dużo dłużej niż 10 minut?". Oczekiwałam krótkiego TAK lub NIE, lecz po długiej chwili dostałam odpowiedź: "Nie dużo". Jechaliśmy prawie godzinę :-). I jak tu ich nie pokochać?

Napad z bronią w ręku
Nasz wyjazd rozpoczął się od przeszkód i niespodzianek. Najpierw na lotnisku w Brisbane, gdzie dotarliśmy o nieludzkiej 5 rano z sześcioma sztukami bagażu podręcznego, dowiedzieliśmy się, że płetwy i maska do snorkowania na lotniskach są uznawane za broń i nie możemy ich wnieść na pokład - zabrzmiało to tak absurdalnie, że początkowo wzięłam to za końcówkę mojego z nagła przerwanego snu. Wyjątkowo niemiła pani (my też wstaliśmy o 4 rano!) zaprowadziła nas do innego okienka, gdzie płetwy miały być nadane jako normalny bagaż, za opłatą, na wypadek gdyby Marek zechciał nagle kogoś na pokładzie tymi płetwami zabić (to już chyba łatwiej byłoby zwykłą skarpetką udusić :-)). W tymże okienku dowiedzieliśmy się, że jednak możemy zabrać płetwy na pokład, w związku z czym mieliśmy ochotę zaplanować napad z bronią w ręku na wyjątkowo niemiłą panią.
Kolejną niespodzianką było to, że z powodu gęstej mgły w Sydney (promocyjne bilety latają czasami nieco okrężną trasą ;-) czekaliśmy ponad godzinę na pozwolenie na wylot. W sumie uznaliśmy za dobry znak to, że lotniska podejmują tak rozsądne decyzje, pamiętając, że dzień wcześniej świat obiegła wieść o tajemniczym zaginięciu Airbusa. W Sydney z tego samego powodu czekaliśmy na zdobywców promocyjnych biletów z Melbourne, którzy zajmowali potem jakąś jedną trzecią samolotu. A nieco wcześniej wyjątkowo niemiły pan kontroler zabrał nam pastę do zębów, płyn do opalania i spray na insekty, gdyż opakowania jego zdaniem przekraczały dozwolone normy. Naszym zdaniem nie. Pan w ogóle nie przejął się ryzykiem raka skóry lub pogryzienia przez komara zarażonego wirusem malarii, na jakie nas wystawił. Na całe szczęście płynu na insekty mieliśmy jeszcze duży zapas w mniejszych opakowaniach.
Przed wchodzeniem na pokład zepsuł się system dźwiękowy, więc pan z obsługi raz po raz wykrzykiwał coś do zgromadzonych podróżnych. I wtedy Marek zauważył na mojej szyi wysypkę - wyglądało niegroźnie, ale nasza przezorność kazała nam szybko ściągnąć z Internetu ulotkę leku na malarię, który braliśmy już od 2 dni i wykonać szybki telefon do kliniki, gdzie przepisano nam ów lek, by usłyszeć, że jeśli wysypka się rozszerzy, powinniśmy poszukać na wyspie lekarza. "Na pewno się nie rozszerzy..." - pomyśleliśmy i mimo wielu przeciwności losu, załadowaliśmy się na nasz docelowy samolot, będąc jedynymi pasażerami z tak licznym bagażem podręcznym, w tym broń.

Przez łąki i pola
W Vanuatu zakochaliśmy się od pierwszej chwili, kiedy zza skrzydeł samolotu zaczęły wyłaniać się pokryte gęstą roślinnością i mnóstwem palm tereny, a z zielonej szaty miejscami wydobywał się dym - pewnie przyrządzano już kolację.

Na lotnisku w Port Villa powitały nas wesołe vanuackie rytmy - to lokalna kapela umilała czas oczekującym w kolejce do odprawy podróżnym. Po jakimś czasie dało się zauważyć, że wszystkie piosenki miały ten sam podkład muzyczny :-).Po odprawie cały nasz samolot udał się w kierunku hoteli i resortów stolicy Vanuatu, a my zaczęliśmy się martwić, że Joel, który miał nas odebrać z lotniska stracił już cierpliwość, mieliśmy bowiem jakieś 1,5h spóźnienia. Joel to szef małej wioski Bethel Village, w której mieliśmy spędzić nasze czerwcowe wakacje jako pierwsi od czasu Wielkanocy i zarazem jedyni goście, o czym jednak jeszcze wtedy nie wiedzieliśmy. Czekali - Joel, jego żona Elizabeth z dzieckiem na ramieniu i kierowca małej ciężarówki Samuel. Oprócz Samuela, wszyscy na bosaka, ale mu to wybaczamy, gdyż to nic przyjemnego wciskać bosą stopą sprzęgła i hamulce pędzącej po wertepach ciężarówki. Tak, tak, taksówką, która dowiozła nas tego dnia do bram wioski była ciężarówka Joela. Ruszyliśmy przez miasta i wioski drogą dookoła wyspy, zagadując kierowcę, który uczył nas pierwszych słów w języku Bislama, który jest Pidgin English dla Vanuatu. Oto nasze pierwsze wrażenia ze świata, w którym bardzo przypadkowo i trochę nieświadomie się znaleźliśmy.
Nocna eskapada
Gdy dojechaliśmy do wioski było już ciemno. Powitała nas Marie - córka Joela, wkładając na nasze głowy tradycyjne opaski z egzotycznymi kwiatami. Z plecakami, płetwami, w wytartych dżinsach musieliśmy w nich wyglądać bardzo śmiesznie - niestety, z tego zmieszania nie zrobiliśmy sobie zdjęcia. Marie zaprowadziła nas do jednej z kilku małych chatek krytych strzechą, wskazała nam świeczkę i krążek na komary i oświadczyła, że niedługo zawoła nas na kolację. Gdy rozwieszaliśmy nad łóżkiem siatkę na komary, w blasku świeczki zauważyliśmy coś, co zaniepokoiło nas na resztę wieczoru - wysypka rozszerzyła się - pokrywała już większą część mojego ciała i choć nie swędziała, dawała odczucie nieprzyjemnego gorąca. Więc jak to, ledwie dotarliśmy do środka vanuackiej puszczy po tylu perypetiach, jeszcze nawet nie dane nam było zobaczyć jej w świetle dnia, a już stoimy przed ryzykiem powrotu? Z lekami na malarię nigdy bowiem nie wiadomo - ich reakcje uboczne, lub co gorsza alergiczne, mogą być poważniejsze niż choroba, przed którą chronią. Ulotka informacyjna naszego leku mówiła wyraźnie: w przypadku rozszerzającej się wysypki, przerwij stosowanie leku i natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Zrobiliśmy więc szybką kalkulację: jest 7 wieczór, o 7 rano mam przyjąć kolejną tabletkę, od miasta dzieli nas 70km, których przejechanie właśnie zajęło nam jakieś 2 godziny, najbliższy autobus do miasta o 6 rano - wniosek: musimy zobaczyć lekarza jeszcze dziś, a więc wracamy do miasta... Z nietęgimi minami poszliśmy więc na kolację, by oświadczyć Joelowi, że jest problem i potrzebujemy jego pomocy.
Kilka minut później w mrokach nocy podskakiwaliśmy już znowu w znajomej ciężarówce, podążając jednak nie do miasta, ale do najbliższej kliniki w sąsiedniej wiosce, gdzie przyjmował lekarz. Z nami, z tyłu na ciężarówce jechało jeszcze kilkoro członków wioski Bethel, bo wszyscy bardzo przejęli się moim zdrowiem, a niektórzy po prostu lubili jeździć nocą na ciężarówce. Do miejsca dotarliśmy po jakiejś godzinie. Klinika była zamknięta, ale znany wszystkim doktor Matthew siedział gdzieś w pobliskim barze, więc za kilka minut otworzył przed nami swoje progi. Matthew był rodowitym mieszkańcem wyspy, czyli tzw. ni-Vanuatu.
Nie spodziewaliśmy się wiele po gabinecie lekarskim w tak odległym od cywilizacji miejscu i faktycznie budynek wyglądał raczej biednie, jednak było w nim wszystko co trzeba, czyli biurko pana doktora, krzesła dla pacjentów, słoiki z lekami i światło, choć bardzo słabe. Było też mnóstwo ulotek na ścianach, z których łatwo można było wywnioskować jakie są obecnie największe problemy zdrowotne mieszkańców Vanuatu, a były to malaria i ogólnie pojęte planowanie rodziny. Przyzwyczajeni do bieli lub innych światłych kolorów naszych szpitali czy przychodni, na których widok mnie zwykle podświadomie ogarnia strach, tu, otoczeni przez szarość i ponurość, czuliśmy się jakoś spokojniej. I nie mieliśmy pojęcia, że podczas gdy my zdawaliśmy relację doktorowi z przebiegu wydarzeń, cała zawartość ciężarówki oraz kilkoro mieszkańców wioski, w której była klinika, sterczało pod oknami i obserwowało nas z ukrycia. Dowiedzieliśmy się o tym, gdy w momencie pokazywania przeze mnie wysypki na szyi nagle otworzyły się drzwi, przez które wszedł mały tłum gapiów, a kierowca Samuel wyciągnął wielką samochodową latarkę, którą oświecił moją szyję, by pan doktor mógł ją dokładnie obejrzeć. No tak, jasne, przecież nie byliby w stanie zobaczyć tego zza okien... W każdym razie pan doktor potwierdził nasze przypuszczenia co do alergii na lek, kazał go odstawić i w zamian przepisał inny, uprzednio zapytawszy mnie jaki lek chciałabym przyjąć jako alternatywę (to takie nowoczesne podejście, że pacjent uczestniczy w podejmowaniu decyzji o leczeniu). Następnie zaczął wydobywać stołową łyżką małe pigułki z wielkiego słoja, odliczać i wkładać do małych torebek foliowych z rysuneczkami oznaczającymi kiedy i jak należy lek przyjmować.
Najlepsze było to, że za całą wizytę (po godzinach!), wraz z tabletkami na malarię na 7 dni oraz tabletkami na alergię zapłaciliśmy 300 Vatu, czyli odpowiednik jakichś 4 dolarów australijskich. Dla porównania, "taksówkę" do kliniki i z powrotem Samuel wycenił na 2000 Vatu, po czym szybko stwierdził, że on weźmie jedynie 1000 Vatu. A wszystko dlatego, że benzyna na Vanuatu to jeden z najdroższych towarów, dużo droższych niż tabletki na malarię, choć w sumie w nagłych przypadkach, gdy chory toczy walkę z czasem, może jest ona i ważniejszym czynnikiem niż sam lek. W każdym razie, po wizycie u Matthew oboje czuliśmy się lepiej i bezpieczniej - wierzyliśmy, że mój stan będzie się poprawiał, bo modlić się o to będzie pewnie cała wioska, a może i kilka. Dodatkowo, Joel kazał mi codziennie pławić się w słonej wodzie oceanu i nawet sugerował okłady z mleka kokosowego, co jednak ze względu na pogodę i komary nie bardzo mnie przekonało. Wiedzieliśmy jednak, że jesteśmy w dobrych rękach i choć znamy tych ludzi od paru godzin, zrobiliby oni dla nas wszystko co w ich mocy, by pomóc. Tacy są ludzie z Vanuatu. Joel na przykład zrobił nam tego wieczoru pyszną kolację z kawałkami tapioki pieczonej w ognisku w mleku kokosowym.

I chyba nie muszę pisać, jakim snem zasnęliśmy tej nocy po tylu przeżyciach - vanuackim oczywiście :-).

Takie buty...

2009-03-08T21:56:00.020+10:00

Słońce wschodzi w niedzielny poranek,
ja z buta podążam na przystanek.
Za chwilę w babskim składzie drużyny
z buta przez centrum Brisbane ruszymy.

Po drodze dla wszystkich posiłki- popitki
podane przez pikne różowe "kobitki".

Na mecie nas buta rozpiera,
A głód wnętrzności pożera.

Na szczęście zdarzył się cud.

Czekoladowy but!

A dalej... popatrzcie już sami,

Jak to jest z kobietami.
Wystarczy słodkiego ciut,
By zjednać nasz babski ród.

Lokatorzy

2009-02-28T21:53:00.009+10:00

Pierwszy był on - Słomkowy Skoczek Wyczynowy - przyczaił się na żółtej doniczce, a potem znienacka ziuuup - prosto na wiklinowy fotel.

Druga była ona - Zielona Tancerka Drzewna - porażona światłem w czasie nocnych piruetów na deskach patio, schowała się w kąt, onieśmielona...

Okazuje się, że domowe patio to nie tylko nasze ulubione miejsce. A swoją drogą, całkiem niezła z nich parka - z niecierpliwością czekamy na ujawnienie się następnych lokatorów :-).

Dzień 15 - Ostatni dzień Bożonarodzeniowej podróży

2009-01-03T07:15:00.013+10:00

Nasze ostatnie podrygi w Zachodniej Australii. Myśli już ciągną do Brisbane, ale ciało jeszcze się musi trochę powałęsać i zaliczyć kilka ciekawych zakątków. Jeden z nich to przylądek Cape Lieuween - najbardziej wysunięty na południowy zachód punkt nieopodal miasteczka Augusta. Tu można wypatrzyć granicę między Oceanem Spokojnym a Oceanem Indyjskim, do czego zachęcano nawet na tablicach z informacjami dla turystów. No i znaleźli się tacy co w to uwierzyli i wlepiając wzrok w fale filozofowali, która z nich może odsłaniać dwa stykające się ze sobą oceany :-).
W Cape Lieuween zwiedziliśmy jeszcze śliczną białą latarnię i zabytkowy młyn wodny, który, gdyby nie tablica informacyjna, wzięlibyśmy pewnie za kawałek złomu :-).

Dalej na drodze do Perth zatrzymaliśmy się na chwilę w Busselton, by sfotografować 140-letnie, najdłuższe na południowej półkuli drewniane molo - Busselton Jetty.

Razem z całym poświątecznym ruchem drogowym wracaliśmy do Perth na ostatnią noc na kepmingu, z którego rozpoczynaliśmy naszą podróż. "Zwróciliśmy" kamień, oddaliśmy resztki jedzenia do kuchni polowej (Nutella i płatki śniadaniowe znikły od razu :-)) i spakowaliśmy nasze tobołki. Późnym południem udaliśmy się na plażę Cottesloe Beach, by pożegnać się z Perth.

Gdy to piszę, nie ma już Świąt Bożego Narodzenia, nie ma już Perth, zachodniej Australii, czerwonej ziemi, 40-stopniowych upałów, niezwykłego turkusu, dzikich emu, niekończących się kilometrów i przydrożnych niespodzianek. Jest codzienność, chciałoby się napisać zwykła, ale dzięki ostatnim wspomnieniom znów nasza codzienność - przeplatana wspomnieniami z ostanich wojaży i wizjami przyszłych wypraw - wcale nie jest zwykła. Czasem zastanawiam się, gdzie jest dziś kamień... - czy towarzyszy jakimś kolejnym amatorom podróży ekstremalnych ;-), czy spokojnie spoczywa w swoich krzakach? Może wyląduje kiedyś niezauważony w zupełnie innym miejscu, na zupełnie innej ziemi, przy zupełnie innej, nieznanej drodze, którą będą przemierzać nasze umęczone nogi... I takiego właśnie spotkania sobie i kamieniowi życzymy na nowy podróżniczy rok!

Dzień 14 - Dolina Gigantów

2009-01-02T07:14:00.031+10:00

Zanim napiszę o Dolinie Gigantów, kilka słów o dolinie wiatraków, które w Albany są turystycznym obowiązkiem. Wind Farm to miejsce niezwykłe, w którym można posłuchać szumu powietrza i zamyślić się nad sensem życia, spacerując edukacyjną ścieżką. Jeden z napisów na ścieżce cytował aborygeńskie przysłowie: "Jesteśmy wszyscy przybyszami w tym czasie w tym miejscu. Jedynie przechodzimy tędy. Naszym celem jest obserwować, uczyć się, dojrzewać, kochać... po czym wszyscy wracamy do domu".

Zatrzymaliśmy się także w zatoce French Bay z cudowną ponoć plażą, której jakoś nie mogliśmy zidentyfikować. Potem odwiedziliśmy kolejne formacje skalne The Gap i Natural Bridge - ciekawe, ile jeszcze spotkamy w Australii tych naturalnych mostów. Szare, wiekowe, potężne brzegi skalne przypominały bardziej krajobrazy z Tasmanii. Zostały one odsłonięte dawno temu, kiedy to Antarktyka oddzieliła się od Australii. Po przeczytaniu opisów o tym co działo się tutaj x lat temu, trudno było nie zacząć sobie wyobrażać tych niecodziennych zjawisk.

Tuż przed Doliną Gigantów zawitaliśmy w Danii :-). Przed Danią przejeżdżaliśmy przez Bornholm, ale Marek - rodowity Kołobrzeżanin - swoim starym zwyczajem planował, że tam zajedzie i... nie zajechał.

Dolina Gigantów (ang. Valley of Giants) to taki nasz queenslandzki O'Reiley's - spacer po wierzchołkach drzew, tyle że zamiast sznurkowej konstrukcji, tu wszystko jest ze stali, i jest to umieszczone nieco wyżej w koronach drzew. Podobało nam się to spotkanie z naturą, choć ja niespokojnie co chwila liczyłam, czy przypadkiem liczba osób na danym fragmencie konstrukcji nie przekracza obowiązujących limitów.

W jednym z tych drzew chowali się gdzieś nasi rodacy. Wiemy, bo pani przewodniczka nam powiedziała. Dopadliśmy ich, a w sumie raczej oni nas w Pamberton - miejscu naszego następnego noclegu, no i mieliśmy wspaniały polski wieczór przy piwku, kiełbaskach i jednym latającym karaluchu, który szybko jednak poległ. Agnieszko i Ksawery - pozdrawiamy Was gdziekolwiek teraz jesteście!

Dzień 13 - Nowy Rok w stadzie

2009-01-01T07:14:00.023+10:00

Rano ponownie zawitaliśmy na Wave Rock, by sprawdzić czy Nowy Rok przyniósł tam jakieś zmiany, albo może przynajmniej jakieś kolczatki rzucił na drogę, bo ponoć miało ich tam być pełno. Niestety, kolczatki odsypiały sylwestrową imprezę gdzieś w krzakach i nie chciało im się wyjść z ukrycia.
Wyruszyliśmy na południe, do nadmorskiego miasta Albany - taki tutejszy Kołobrzeg :-). Po drodze mijaliśmy Kulin – miasto konia i Dudinin, który przecina zbudowany kiedyś jako bariera przed inwazją królików płot, tzw. rabit proof fence (takich płotów w różnych miejscach Australii jest sporo).

60 km od miejscowości słynącej z wielkiej statuetki barana - największej z serii australijskich Wielkich Rzeczy - zostaliśmy powitani przez stado lokalnych owiec. Na początku nie wyglądało to na powitanie, kiedy nagle po niezwykle nudnej ponad godzinnej jeździe ujrzeliśmy daleko na drodze przeszkodę, która wyglądała na most, albo powalone drzewo. Wyglądało to mniej więcej tak:

Przeszkoda jednak zaczęła się ruszać, i to w różne strony, a zatem zakończyliśmy chwilowo jazdę ostrym hamowaniem i czekaliśmy... Z dali szybko zaczęły się wyłaniać owcze kształty różnej wielkości, biegnące szturmem prosto na nas. Biegły tak i biegły prosto w nasze przerażone oczy, aż się zatrzymały znienacka jak wryte, widząc przeszkodę w postaci naszego samochodu, a już po chwili najspokojniej w świecie zaczęły podjadać okoliczne krzaki, jak gdyby nigdy nic (patrz zdjęcia poniżej).

Przez chwilę staliśmy w samym środku pokaźnego owczego stada i już myśleliśmy, że zostaniemy tam dopóki któraś z owieczek nie okaże się nieco mądrzejsza od reszty i nie pokieruje stada w inną stronę. Naszymi wybawcami okazały się dwa urocze pieski, które, jak się okazało, pędząc stado z tyłu nie widziały nas, a my nie widzieliśmy ich. A za pieskami podążał też i zmotoryzowany właściciel stada. I tak wyszliśmy cało z tej małej przygody ze stadem owiec na drodze o limicie prędkości 110km/h.

Jak się potem okazało, stado owiec nie było na naszej drodze czymś zupełnie przypadkowym, zbliżaliśmy się bowiem do miasta barana. Przed nim, na jednym z gospodarstw w Dumbleyung, wypatrzyliśmy takie oto świąteczne dekoracje - sanie Św. Mikołaja ciągnięte przez kangury, a za nimi emu.

Miasto barana o nazwie Wagin, nie wiedzieć czemu przyciągało rzesze turystów, którzy kręcili się z aparatami głównie przy znaku z nazwą oraz pod pomnikiem Wielkiego Barana ;-). My też zatrzymaliśmy się, żeby zrobić sobie zdjęcie z Wielkim Baranem, bo był on naprawdę wielki i ważył ponad 4 tony. Jak pisał Bryson w jednej ze swoich opowieści, uderzenie spadającym przyrodzeniem barana mogłoby zabić człowieka. Cóż, niebezpieczeństwa australijskiego kontunentu to nie tylko powodzie, pożary, cyklony, pająki, węże i krokodyle. To również baranie, chciałoby się ładnie powiedzieć, klejnoty. Generalnie Wagin z baranów jest bardzo dumne i zdobią też one wszystkie tabliczki z nazwami ulic.

Po południu dotarliśmy do Albany – to jedno z większych miast na południowo-zachodnim wybrzeżu Australii. Mieliśmy problem ze znalezieniem pola namiotowego - wszystkie kempingi w pobliżu oceanu były już zajęte. Humoru nie poprawił nam powszechny brak uprzejmości kierowców i pracowników kempingów - nikt nie pytał nas jak się mamy, nikt się nie uśmiechał - czy to na pewno jeszcze Australia? W końcu wylądowaliśmy na w połowie pustym kempingu przy jednej z dość ruchliwych ulic, a pani kempingowa na moje naiwne pytanie dlaczego tu tak mało turystów objaśniła, że jest to celowe i że kemping stosuje strategię minimalizowania ruchu w okresie świątecznym - słyszeliście kiedykolwiek coś bardziej niedorzecznego? Ale trzeba przyznać, że kemping nie był zły i nie odkryliśmy w czasie tej jednej nocy żadnej ukrytej wady - pewnie dlatego, że jego największa wada - położenie - była widoczna gołym okiem z każdego punktu. Mało, że widoczna - była także słyszalna i wyczuwalna nosem :-).

Po rozłożeniu dobytku pojechaliśmy na rybkę i spacer. Wszędzie wiało nieprzeciętnie i było zimno, nawet w bluzach z długim rękawem. Przy plaży zamówiliśmy rybę, na którą czekaliśmy ok. 1 godzinę mimo, że klientów było dwóch: my i ten drugi, który widząc nasze zapadnięte policzki, zlitował się i odstąpił nam część swojej porcji, gdyż i tak musiał czekać na drugą połowę swojego zamówienia nieco dłużej. To pierwszy i ostatni gest uprzejmości, jaki spotkał nas w tej części Zachodniej Australii. Poniżej monumentalne araukarie, które są najstarszymi obiektami miasta, oraz widoczki ze spaceru jedną z głównych pieszych tras Albany.

Dzień zakończyliśmy na głównej uliczce miasta - York Street. Trzeba przyznać, że była urocza, a ludzi.... więcej niż w centrum Perth ;-).

Dobrze, że nie spotkaliśmy już więcej żadnych owiec czy baranów (oprócz tych za kierownicą :-)). Wystarczy, że przeżycia z pierwszej części dnia kazały nam się zastanawiać, czy te stada, owce i barany to przypadkiem nie jakaś noworoczna przepowiednia...

Dzień 12 - Sylwester na Falistej Skale

2008-12-31T07:13:00.039+10:00

Drogę z Fremantle przez tereny określane mianem „Wheat belt”, w kierunku Hyden można określić trzema słowami: pola, pola, pola. Albo inaczej: nudy, nudy, nudy, bo ile można oglądać rosnącą pszenicę? W dodatku jakąś taką mało australijską. Dzięki temu jednak przez chwilę poczuliśmy się jak w drodze z Hajnówki do Łosinki, gdzie mieszka moja babcia.

Obudziliśmy się nieco przejeżdżając przez Corrigin – miasto, którego patronami i ulubieńcami są psy. Przed wjazdem do miasteczka odwiedziliśmy miejski cmentarz psów i bardzo się wzruszyliśmy, czytając napisy na nagrobkach czworonogów.

Warto wspomnieć, że australijskie tzw. "miasteczka" to zwykle kilka ulic z jakimś głównym budynkiem mieszczącym historię, kawiarnią, sklepem typu „General Store” lub „Things and Stuff”, stacją benzynową, pocztą i oddziałem banku w jakimś starym „zabytkowym” budyneczku.

Zaraz za Corrigin wypatrzyliśmy w szczerym polu jeszcze jeden interesujący zabytek - wielką tablicę z napisem: Dog in a Ute Queue, czyli Kolejka Samochodów z Psem na Pace. Otóż w 1998 roku zjechało się tutaj 699 samochodów z paką (ang. UTE), a każdy jeden miał na swej pace psa. Tym samym ustanowiono światowy rekord i zebrano $20,000 na Royal Flying Doctor Services, czyli latającego między takimi australijskimi miasteczkami doktora. Ten pierwszy rekord pobity został w 2002 roku liczbą 1527 samochodów z paką i z psem, przy czym zebrano wówczas $560,000 na cele charytatywne. Obydwa rekordy pobito w rywalizacji ze stanem Victoria.

Prawie dotarliśmy do celu. Miasteczko Hyden to miejsce o bogatej historii i nie byłoby ono australijskim miasteczkiem, gdyby historii tej nie uwieczniło w jakiś oryginalny sposób. Poniżej najważniejsze wydarzenia z dziejów Hyden w rękodziełach wykonanych ze wszystkiego co artyści mogli znaleźć w szopach i na strychach mieszkańców Hyden.

Autobus miejski.

Pierwsza elektrownia.Mechanik samochodowy.

Zakochana para.
Owczarek.
Strzyżenie owiec.

Pierwsza w mieście kobieta z dzieckiem.

Listonosz (w sumie chronologicznie powinien być o 1 zdjęcie wcześniej ;-).

Miejski fotograf.
Kolczatka.

Przykładowe drzewo genealogiczne aborygeńskiej rodziny.

Kuń.

Marek :-).

Janko Muzykant.

Pasażer na gapę.

No i dojechaliśmy do Falistej Skały (ang. Wave Rock) - miejsca, w którym nikt nie chciał spędzić Sylwestra 2008 i pierwszego dnia Nowego 2009 Roku :-). Tajemnica wciąż pozostawała nierozwikłana, a my w swoich owianych wiatrem i opalonych słońcem głowach dociekaliśmy przyczyny. Pierwsza myśl: to na pewno dlatego, że wszelkie znaki w okolicach informowały o najwyższym stopniu zagrożenia pożarowego, a kemping położony był w lesie, choć koło dużego zbiornika zbierającego wodę spadającą ze skały, oczywiście w czasie deszczu, którego nawiasem mówiąc nie było.
W kiosku, gdzie dokonaliśmy rejestracji naszego dobytku,wisiała wielka tablica z typowymi dla okolicy pająkami i instrukcją co zrobić jak nas ukąsi wąż lub ugryzie pająk - potencjalna przyczyna numer dwa. Wszędzie pełno było much – do tego już się przyzwyczailiśmy – i komarów – a to nowość - potencjalna przyczyna numer trzy. Patrząc na zbitą, suchą ziemię Marek zaczął przebąkiwać coś o wzięciu kabiny zamiast pola namiotowego – według cennika, za niewielką dopłatą można było przespać się na normalnym materacu w pokoju z łazienką. Po krótkim namyśle zdecydowaliśmy, że w takich warunkach, w Sylwestrową noc i zważywszy na wciąż nieodkrytą przyczynę małego wzięcia tego miejsca, powinniśmy pozwolić sobie na odrobinę luksusu. Wzięliśmy zatem coś, co w cenniku szumnie nazywało się "ensuite", a pani pokazała nam cały rząd małych murowanych budyneczków i powiedziała, że możemy sobie wybrać jaki chcemy, oprócz zaledwie dwóch, które były zajęte. Uradowani pobiegliśmy rozpakować klamoty i bardzo szybko, bo zaraz po otwarciu drzwi, miny nam zrzedły, bowiem to co zwykle kryje się pod nazwą „ensuite”, czyli co najmniej pokój sypialny z łazienką, tutaj oznaczało toaletę, prysznic i pralnię w jednym, będącymi luksusowymi dodatkami do pola namiotowego. A sypialni brak... Cóż było robić? Rozbiliśmy tego wieczora namiot po raz 10-ty.

Po zapoznaniu się z każdym kątem naszej luksusowej prysznico-toaleto-pralni, ruszyliśmy pieszym szlakiem na Falistą Skałę. Ona z pewnością nie była przyczyną tak niskiej frekwencji turystów.

Co innego kolczatki - po drodze na Wave Rock miało ich być pełno ... akurat – potencjalna przyczyna numer cztery.
Tego wieczora zwiedziliśmy jeszcze tereny wokół Falistej Skały - niezwykle malownicze bagna i słone jeziora w świetle zachodzącego słońca przypominały nieco kolorami polskie jesienne krajobrazy.

Nowy Rok przywitaliśmy w naszym luksusowym namiocie „ensuite”, budząc się na 10 minut przed wielkim odliczaniem. Nie mogliśmy zadzwonić z życzeniami do bliskich, ale przynajmniej złożyliśmy życzenia wszelkim istotom zamieszkującym pobliskie tereny: kolczatkom, żeby w końcu pojawiły się na naszej drodze, pająkom, żeby trzymały się od nas z daleka, kangurom, by nie przeskakiwały przez ruchliwe drogi, i wszystkim muchom i komarom – zgiń, przepadnij!

Witamy w 2009 roku!

Dzień 11 - Fremantle i przesilenie turystyczne

2008-12-30T07:12:00.014+10:00

W jednym z ostatnich wpisów wspomniałam notkę z przewodnika dotyczącą miasta, którego atrakcją jest brak atrakcji. Czy można sobie wyobrazić jeszcze gorszą reklamę miasta? Otóż okazuje się, że tak. Z przykładem spieszy tu Fremantle – stare historyczne miasteczko pod Perth, a historia, jak wiadomo, nie zawsze chlubna jest. Ze względu na swoje niezbyt dogodne położenie i częste, niebezpieczne sztormy, port Fremantle nie był lubiany przez statki. Niejaki D. B. Shaw - amerykański kapitan - w listach z 1892 roku napisał o Fremantle: „the worst damn hole I ever saw” (tłum. „najgorsza cholerna dziura jaką kiedykolwiek widziałem”). Nie byłoby w tym jeszcze nic tak dziwnego, gdyby nie fakt, że dziś informacja ta widnieje na tablicy umieszczonej przed samym portem, utwierdzając turystów w przekonaniu, że nie warto w tym miasteczku zostać dłużej niż przez kilka godzin. No, chyba że się pójdzie na zakupy w okresie przypadającym na największą australijską wyprzedaż powszechną ("The biggest Australian sale"), a taki właśnie był.
No więc w ciągu naszych kilku godzin we Fremantle przeszliśmy się małymi, dość sympatycznymi uliczkami (no wiem, nie jestem zbyt hojna w komplementach, ale tak mi się spodobała szczerość, z jaką zareklamowano to miasto, że jakoś tak mi pozostało), zobaczyliśmy kilka naprawdę starych budynków oraz prawdziwie irlandzki pub, w którym podłogi i wykładziny chyba myją piwem, tak zanosiło oparami tego trunku. Rozczarowały nas nieco tłumy turystów i tramwaje, które były jakieś podrabiane - jeździły bowiem po asfalcie, nie po szynach, spotkaliśmy ich sztuk raptem jedną, i trochę za szybko jechała, więc zdjęcia nie będzie.

Tego dnia nasza percepcja w dużej mierze pozostawała pod wpływem zmęczenia. Zmęczenia, którego głównym objawem była dziwna niemożność wyciągnięcia ręki w kierunku leżącego obok przewodnika oraz głębokie dwa westchnięcia po wyciągnięciu po raz n-ty torby z namiotem. Westchnięcia wydane przez nas oboje prawie jednocześnie świadczyły o jednym - dopadło nas przesilenie turystyczne! No i zaczęła się panika.... co teraz będzie, jeszcze przecież kilka dni zostało do naszego odlotu! W chwilach największego zwątpienia przebłyskiwała nawet myśl o zmianie rezerwacji biletów na wcześniejszy termin... No, ale przecież nie możemy tak nagle zwiać do Brisbane tuż przed Sylwestrem - co powiedzą znajomi?
Leżeliśmy więc tak na kempingu, dogorywaliśmy i snuliśmy nasze reflekcje na temat tej formy podróżowania. Doszliśmy do wniosku, że kemping to coś, co jednoczy ludzi wszelakiej maści, narodowości, gustów, poziomu społecznego, a przyglądając się ich dobytkowi, zachowaniom i sposobowi spędzania czasu, można dostrzec pewne podobieństwa i typy. W ciągu naszych dotychczasowych doświadczeń, udało się nam zobaczyć następujące kategorie kempingowców:

• Trendy – to głównie ludzie młodzi, choć czasem spod dredów i kapelusza można dostrzec całkiem sporo zmarszczek. Ich bus – cały w graffitti - przypomina kolorowe dzieła Warhola. Po otwarciu wypadają najmodniejsze ciuchy ze szmateksów, między nimi resztki jedzenia, odżywek, używek i innych pożywek. Obowiązkowy codzienny strój – bikini (dla kobiet) i wiszące na biodrach gacie do kolan (dla panów), samodzielnie farbowane chusty plażowe mile widziane, plus długo niemyte, splątane wiatrem włosy (dla obu płci). Podróżują parami lub grupkami i na koniec kempingowania zostawiają mnóstwo używanych rzeczy (plastikowe naczynia, garnki, olej, sól, itp.), przekazując tym samym następcom nić pokoju.

• Elyty – przyjeżdżają przyczepą mieszczącą więcej rzeczy niż przeciętne mieszkanie, wykładają dywan, wystawiają kwiaty w doniczkach, najlepszej marki sprzęt turystyczny, TV i satelitę. Nie korzystają z kempingowych toalet i pryszniców, do wszystkiego mają odpowiedni specjalistyczny sprzęt, kolację jedzą w najbliższej drogiej knajpie i na koniec kempingowania nie zostawiają w polowej kuchni dla następców niczego, bo są zbyt skąpi, a przecież to wszystko kosztowało majątek.

• Hardcorowcy – parkują swój pokryty czerwoną ziemią 4WD z flagą i zderzakiem antykangurowym, wyciągają dwa „swagi” (jednoosobowe grube śpiwory, w których śpi się pod gołym niebem), ognisko, czarny chleb, czarna kawa, idą spać wczesną porą i nie zostawiają nic, bo nic nie mają, a i nie mają czasu – tyle jeszcze km do przejechania!

• My, czyli takie Zosie-Samosie – śledzie wbijają przydrożnym kamieniem, kawę mieszają znalezionym patykiem, jedzą sztućcami jednorazowymi z Qantasa i na koniec kempingowania z żalem zostawiają pół słoika Nutelli, bo do samolotu zabrać nie można, a zjeść już się nie da. Z innych rzeczy nie zostawiają raczej nic, bo wszystko może się przecież kiedyś przydać ;-).

No i przez tę refleksję na temat kempingowania, byłabym zapomniała wspomnieć, że z rzeczy ogromnie ważnych tego dnia, załatwiliśmy nocleg na sylwestrową noc. Poszło gładko jak po maśle, choć przystąpiliśmy do wykonywania telefonów z długą listą potencjalnych miejsc, no bo kto by się spodziewał wolnych miejsc w pobliżu atrakcji turystycznych na jeden dzień przed Sylwestrem? A tu proszę, pierwszy telefon i jest, gotowe, pani recepcjonistka powiedziała nawet, że nie musimy nic rezerwować, bo miejsce na pewno będzie na nas czekało. To mogło oznaczać jedną z dwóch wersji: albo wybrane miejsce okaże się totalną klapą, nudnym bezludziem odciętym od cywilizacji, albo to miejsce pełne będzie wyzwań, których w sylwestrową noc nikt nie zmierza podejmować, bo po co od pierwszych dni Nowego Roku wystawiać na ryzyko swój dobry nastrój. No nikt by się tego nie podjął prócz nas oczywiście. I już całkiem wkrótce, bo w następnym wpisie okaże się, która z tych wersji okazała się prawdziwą.

Dzień 10 - Pinakoludy

2008-12-29T07:11:00.025+10:00

W piękny grudniowy dzień na pustyni The Pinnacles Desert nieopodal Cervantes.

Panowie, panowie, zasłońcie mnie, ja nie znoszę fleszy!

Ej, maleńka, nie przyglądaj mi się za bardzo, bo mnie jeszcze rozpoznasz...

Uwaga, uwaga, nadciąga biały czterokołowiec! Przygotować się na brak reakcji! Odbiór!

Halo, halo, już go widzimy, jesteśmy w stanie gotowości, zamieniamy się w słup, odbiór.

Hej, stary, zgubiłeś tu coś? Idź stąd, bo zaraz nie wytrzymam i kichnę... aaaaaapsik...

No odbijaj tę piłkę, nikt nie patrzy!

Towarzysze! Zebraliśmy się tu, by postanowić, jak długo jeszcze mamy tak tkwić w ukryciu całymi dniami!

Zgłaszam protest! Odległości między kamieniami są nierówne, więc i szanse zawodników na trafienie są nierówne!

Spójrzcie dzieci - oto nasz ród, który przetrwał w ukryciu setki tysięcy lat...

Pani! Ja od pani tego piasku nie kupię - za miałki i z wiatrem szybko leci!

Podrośnij se jeszcze trochę, a jak już będziesz duże, to cię połknę, mniaaam!

Co mnie tak łąskocze? Jakieś mrówki mnie oblazły na plecach, czy co?

Wrrr..., dalej, dalej, idźcie, ja tu pilnuję, droga czysta...

Skupcie się bracia i siostry, bowiem zaraz przywołamy władcę naszego - Ducha Piaskowego! Szszszsz.....

Sama mogłaby się skupić... już trzeci wieczór te modły, a żadnego Ducha Piaskowego nie widać..., przynajmniej z tylnych rzędów...

No wzięła i wlazła nam tu w samym środku przywoływania Piaskowego Ducha...

Ej, nie siadaj na mnie, i tak jestem mały...

A gdy cienie długość dziesięciu metrów zdobędą...

W głównej loży mędrcy zasiędą.

A gdy słońce zacznie się chować ...

Na czerwono się będą malować.

I gdy człek ostatni odejdzie...

Wieść się z piachem szybko rozejdzie.
I zbudzi się w nocny chłód
Pinakoludów ród.

Dzień 9 - Okno z widokiem na....

2008-12-28T07:10:00.035+10:00

W resorcie Monkey Mia zaraz po przebudzeniu udaliśmy się na karmienie delfinów na pobliskiej plaży. Karmienie to w niczym nie przypominało mojego doświadczenia z Tin Can Bay, gdzie każdy kto przybył dał delfinkowi minimum jedną rybkę (przy tym dzienny limit rybek z pewnością nie został przekroczony). I jakoś tak swobodnie i miło było. W Monkey Mia zaś karmienie delfinów przypominało bardziej kasting na najdziwniejszy wyraz twarzy, tudzież najbardziej wystraszoną minę, a wybranego delikwenta, który skutecznie przyciągnął wzrok pani prowadzącej kasting, brano do wody i kazano mu karmić, w asyście kilku osób, żeby nie było. Potem błyski lamp, okrzyki zachwytu nad otwartym dziobkiem delfina i delikwent był odsyłany z powrotem do szeregu. W taki sposób pani prowadząca kasting przechadzała się wzdłuż tłumu gapiów stojących na brzegu i niby to snując opowieść o delfinach, szukała wzrokiem kolejnej "gwiazdy". Takich "gwiazd" wyłoniła pani zaledwie kilka, załapać się było więc nie lada wyczynem. Myśmy się nie załapali i w ogóle stwierdziliśmy, że cały ten niby pokaz był nieco żenujący.

Przy składaniu dobytku pomagały nam emu, które jak cienie przemykały co chwila po kempingu.

Tego dnia wyruszyliśmy w kierunku Kalbarri – miejscowości o niegasnącej popularności wśród turystów, niezależnie od pór roku. Naszym głównym celem był otaczający miejscowość park narodowy - Kalbarri National Park. Park przecinała jedyna na tym obszarze rzeka Michelson tworząca malownicze przełomy.

Po drodze do punktów widokowych zatrzymaliśmy się, żeby podziwiać typowe dla Australii drzewka/krzewy banksia. Na pewnym odcinku drogi było ich pełno, a ich kwiaty przypominały niegdysiejsze szczotki do mycia butelek.

Udało nam się też zobaczyć kępy przydrożnych dzikich kwiatów - pozostałości po sezonie :-).

Nieoczekiwanie żółta piaskowa droga doprowadziła nas do kilku najważniejszych punktów widokowych parku: Hass Head, Mass Head, The Loop oraz najbardziej popularnego i malowniczego - Nature’s Window, czyli Okna Natury. Poniżej kilka zdjęć z tej wycieczki - byliśmy niesamowicie dumni, że po raz kolejny wytrzymaliśmy na szlakach w pełnym słońcu w ok. 40 stopniach.

To zdjęcie nie może pozostać bez tytułu. Panienka z okienka.

To jeszcze nie koniec pięknych widoków tego dnia. Niedługo po upalnych wędrówkach zawitaliśmy bowiem w miejscowości Kalbarri, która sama w sobie zbyt ciekawa nie była, ale nieopodal wzdłuż linii oceanu, z którego wiało niemiłosiernie, ciągnęły się kolejne zabytki natury. Pierwszym z nich był punkt widokowy Red Bluff.Dalej Eagle Gorge i Castle Cove (poszukiwania zdjęć wciąż trwają :-). A na koniec dwie formacje skalne: Lonely Island (w tłumaczeniu: Samotna Wyspa) i Natural Bridge (Naturalny Most) - takie tutejsze Apostoły :-) - to uwaga dla tych co byli na Great Ocean Road w Wiktorii.

Taka dawka pięknych widoków osłabiła naszą wrażliwość i przy ostatniej tego dnia atrakcji - Jeziorze Różowym (ang. Pink Lake) nie mieliśmy już nawet siły westchnąć. Jezioro było wielkie i nieco przyschło ostatnimi czasy, dzięki czemu mogliśmy zobaczyć skąd się bierze jego różowa barwa. Dno jeziora wypełniał czerwonawy piasek pokryty białym osadem - w połączeniu dawało to właśnie taki romantyczny efekt.

Noc spędziliśmy w mieścince Horrocks na sympatycznym kempingu prowadzonym przez starszą parę, przyjaznym dla zwierząt domowych, i choć jedyne wolne miejsce było zaraz za drucianą siatką przy ulicy, wcale nas to nie obchodziło. Tej nocy padliśmy jak kawki, w przekonaniu, że zwiedzanie to ciężka harówka od świtu do zmroku i nawet o jedzeniu człowiek czasami zapomina. Aha, przed zaśnięciem oglądaliśmy jeszcze zachodzące słońce, ale zdjęcia z zachodu jakimś cudem nie wyszły, zamieszczam więc zdjęcie sprzed zachodu.

Ocean widziany z zachodniego wybrzeża Australii jest jakiś większy, nieokiełznany i napawa grozą. Dobranoc!